در زمان غيبت امام عليه السلام اگر جهاد با كفّار اتفاق افتاد مثل اينكه ايشان به بلاد اسلامى هجوم آوردند كه قطعا دفع ايشان جايز و مورد اذن معصوم عليه السلام است و در اين جهاد مسلمانى كشته شود شهيد بوده و احكام آن بر وى مرتّب مىشود .
البته در اين قسم از شهيد بين ارباب فتوى اختلاف است .
سپس بوجه تسميه شهيد پرداخته و اينطور مىفرماين :
وجه تسميه شهيد به اين نام اين است كه به اهل آمرزش بودن و دخول در بهشتش شهادت داده شده و مقصود از شهادتدهنده يا معصوم عليه السلام استكه از طريق روايات اين معنا را تأييد و تثبيت نمودهاند و يا منظور ملائك مقرّبين حقتعالى مىباشد .
بنابراين كلمه [ شهيد ] صفت مشبهه به معناى اسم مفعول يعنى [ مشهود له ] مىباشد .
و سپس در ذيل [ لا يغسّل و لا يكفّن ] مىفرماين :
چنانچه گفته شد شهيد را نه كفن مىكنند و نه غسل مىدهند بلكه با همان لباسهاى خونآلود او را دفن مىكنند فقط اگر پوستين در بر داشته باشد آن را در مىآورند و نيز اشياء و البسهاى كه عنوان جلد و غلاف دارد همچون چكمهها را نيز از او دور مىكنند اگر چه خون به آنها رسيده باشد .
سپس مىفرماين :
در بعضى از اخبار به افرادى اطلاق شهيد شده كه از ضابطه مذكوره خارج هستند همچون مطعون ( كسى كه به مرض طاعون فوت شده ) يا مبطون ( كسى كه به مرض اسهال فوت كرده ) يا غريق و مهدوم عليه و
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 436
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٣٦