در صورتى كه لباس را از بدن وى بيرون آوردند واجبست كه عورت او را با همان پيراهن و يا با پارچه ديگر بپوشانند زيرا در اين صورت غسل آسانتر واقع مىشود مگر آنكه غاسل نابينا بوده و يا احيانا به خود مطمئن باشد كه از نظر به عورت ميّت در امان بوده و نظرش به آن نمىافتد كه در اين فرض البته از باب احتياط مستحب است عورت ميّت را بپوشاند .
قوله : فتح قميصه : كلمه [ فتق ] يعنى چاك زدن و ضمير مجرورى در [ قميصه ] به ميّت راجعست .
قوله : او من يأذن له : ضمير فاعلى در [ يأذن ] به وارث و در [ له ] به من موصوله راجعست .
قوله : و نزعه من تحته : ضمير مجرورى در [ نزعه ] به قميص راجع بوده و ضمير در [ تحته ] به ميّت عائد است .
قوله : لانّه مظنّة النّجاسة : ضمير در [ لانّه ] به قميص راجع است .
قوله : و يجوز غسله فيه : ضمير مجرورى در [ غسله ] به ميّت و در [ فيه ] به قميص راجعست .
قوله : بل هو افضل : ضمير [ هو ] به غسل در قميص راجع است .
قوله : و يطهر بطهره : ضمير در [ يطهر ] به قميص و در [ طهره ] به ميّت راجعست .
قوله : و على تقدير نزعه : يعنى نزع قميص از بدن ميّت .
قوله : يستر عورته وجوبا به : ضمير در [ عورته ] به ميّت و در [ به ] به قميص راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 441
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٤١