مرحوم شارح رأى مشهور را اختيار نمود و دو مذهب اخير را تضعيف نمودهاند .
اما مذهب محققين ( رأى دوم ) را به اين بيان ردّ فرموده است :
اگر حالت سابق وى حدث باشد قطعا به طهارت بعد مرتفع شده ولى حدث مشكوك التّقدّم اگر قبل از طهارت مشكوكه صادر شده باشد آن نيز يقينا بر طرف شده و در غير اين صورت باقى است و چون تقدّم و تأخّرش بر طهارت مشكوك مىباشد لاجرم هردو احتمال با هم معارض بوده و در نتيجه الآن يقين بلكه ظن به هيچكدام ندارد و بر طبق فرموده مشهور مىبايد براى نماز طهارت تحصيل نموده و وارد نماز شود چنانچه اگر حالت سابقه وى طهارت باشد يقينا اين طهارت نقض شده و چون هركدام از طهارت و حدث بعدى مشكوك التّقدّم و التّأخّر هستند قهرا الآن در حصول طهارت شاك بوده و مىبايد كه براى نمازش وضوء بگيرد پس همانطورى كه مشهور فرمودهاند چه حالت سابق را بداند و چه نداند حالت سابق طهارت باشد يا حدث در تمام صور در زمان شك ميبايد حكم به حدث بكند .
اما مذهب مرحوم علامه : قطعا حالت سابقه نقض شده و يقين به ارتفاع آن داريم و با اين وصف مجالى براى آن نيست چه آنكه در استصحاب لازمست شك در بقاء حالت سابقه باشد .
قوله : فى المتأخّر منها مع تيقّن وقوعهما : ضميرهاى تثنيه در [ منهما ] و [ وقوعهما ] به حدث و طهارت راجعست .
قوله : لتكافؤ الاحتمالين : كلمه [ تكافؤ ] يعنى تعارض ، و مراد از [ احتمالين ] احتمال حدث و طهارت مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 232
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣٢