قوله : بالمعنى المذكور : مقصود اينست كه مراد از شك در وضوء ، شكّ در نيّت آن مىباشد .
قوله : لا يلتفت : يعنى شاكّ به شكّش توجه و التفاتى نكند قوله : كما لو شكّ فى غيرها : يعنى در غير نيّت .
قوله : من الافعال : يعنى از افعال ديگر وضوء همچون شستن صورت و دست .
متن :
« و » الشاك « في البعض يأتي به » أي بذلك البعض المشكوك فيه إذا وقع الشك « على حاله » أي حال الوضوء : بحيث لم يكن فرغ منه ، و إن كان قد تجاوز ذلك البعض « إلا مع الجفاف » . للأعضاء السابقة عليه « فيعيد » ، لفوت الموالاة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
م : كسى كه در انجام بعضى از افعال وضوء شك مىكند وظيفهاش آن است كه آن را بياورد مشروط باينكه در حال وضوء بوده و از آن فارغ نشده باشد مگر در صورتى كه اعضاء سابق بر عضو مشكوك خشك شده كه در اين صورت حكم آنست كه وضوء را بايد اعاده نمايد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
ضمير در [ به ] به همان بعض مورد شك راجع بوده و ضمير در [ على حاله ] به حال وضوء عود مىكند و مقصود اينست كه اگر شك مذكور زمانى واقع شود كه متوضّى در حال وضوء بوده بطوريكه از آن فارغ نشده باشد ولو از عضو مورد شك تجاوز نموده و به عضو بعدى داخل گرديده كه حكم در اين صورت آنست كه عضو مشكوك را بايد بياورد .
البته همانطورى كه مرحوم مصنف فرمودهاند اين حكم در موردى كه
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 227
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٧