قوله : فلا يتصوّر تحقّقه : يعنى تحقّق هذا الشّك .
قوله : و انّه يستأنف : كلمه [ انّه ] بفتح همزه تا معطوف باشد به [ الشّك فى النّية ] و ضمير منصوبى آن به شاكّ در نيّت راجع است .
قوله : و لم يعبّر بالشّك فى الوضوء الّا هنا : ضمير در [ يعبّر ] به مصنف ( ره ) راجع بوده و مشار اليه [ هنا ] كتاب لمعه مىباشد .
متن :
« و » الشاك فيه بالمعنى المذكور « بعده » أي بعد الفراغ « لا يلتفت » كما لو شك في غيرها ، من الأفعال .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ل : كسى كه در وضوء پس از فراغ از آن شك كند نبايد به شكّش التفات و توجّهى نمايد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از [ شاك در وضوء ] شاك به همان معنائى است كه در فرع قبلى ذكر گرديد يعنى شك كند در نيّت و اينكه عمل را با نيّت انجام داده يا بدون آن شروع نموده است .
و بهر تقدير اگر كسى چنين شكّى بنمايد نبايد به آن اعتناء كند چنانچه در غير نيّت از افعال ديگر وضوء اگر بعد از آن شك نمود به شكّش نبايد توجّهى بنمايد .
مؤلف گويد :
مدرك اين حكم قاعده فراغ است كه در تمام افعال پس از اتمام عمل جارى شده و اختصاصى به نيّت ندارد .
قوله : و الشّاك فيه : ضمير در [ فيه ] بوضوء راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 226
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٦