ذكر ، قبل الفراغ كالأكل و كذا لو تركها عمدا .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ب : و گفتن تسميه نيز مستحب است و مقصود از آن گفتن ( بسم اللّه ) مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
و صورت آن اين است كه بگويند : بسم اللّه و باللّه يعنى باسم خدا و ذات اقدسش .
و نيز مستحب است بدنبال آن اين دعا را بخوانند :
اللّهم اجعلنى الخ : يعنى بار خدايا من را از توبهكنندهگان و پاكيزهگان قرار بده .
سپس مىفرماين :
و اگر بدنبال بسم اللّه كلمه [ باللّه ] را نياورده و به همان لفظ [ بسم اللّه ] اكتفاء كند مجزى و به استحباب عمل نموده است .
بعد مىافزايند :
اگر كسى در ابتداء وضوء تسميه را فراموش نمود و پيش از فراغ از آن متذكّر شد و گفت مجزى است چنانچه در وقت تناول طعام اگر اين طور واقع شود كفايت مىكند .
بلكه مىتواند گفت اگر عمدا هم در ابتداء تسميه را ترك نمود و سپس قبل از فراغ از آن نادم شد و به گفتن آن مبادرت كرد حكمش همچون صورت نسيان بوده و كفايت مىكند .
قوله : و صورتها : يعنى كيفيّت گفتن [ تسميه ] .
قوله : و يستحب اتباعها بقوله : ضمير مؤنث در [ اتباعها ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 211
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١١