يا مستحب است همانطورى كه مضمضه محلّش چنين است البته اگر از وضوء نيز تأخير بياندازد مجزى بوده و غرض حاصل است .
تبصره
بدان مسواك كردن به طور مطلق مستحبّست چه قبل از وضوء و غسل و چه بعد ، چه بعد از خوردن طعام و چه قبل از آن ولى قبل از چند چيز استحبابش مؤكد است از جمله :
وضوء ، نماز ، قرائت قرآن و نيز در موقعى كه در اثر شستشو نكردن دندانها زرد رنگ شده باشند .
قوله : و محلّه : يعنى و محلّ مسواك كردن .
قوله : كالمضمضة : يعنى همانطورى كه محل مضمضه قبل از وضوء است و مقصو از [ مضمضه ] گرداندن آب در دهان مىباشد .
قوله : و لو اخّره عنه اجزء : ضمير فاعلى در [ اخّره ] به وضوء گيرنده و ضمير مفعولى آن به [ سواك ] و ضمير مجرورى در [ عنه ] به وضوء عود مىكند .
قوله : سنّة مطلقا : در هرجا كه باشد .
قوله : و لكنّه يتأكّد : ضمير منصوبى در [ لكنه ] به سواك عود مىكند .
قوله : منها : ضمير مجرورى به [ مواضع ] عود مىكند .
متن :
« و التسمية » و صورتها : " باسم اللَّه و بالله " . و يستحب اتباعها بقوله
" اللهم اجعلني من التوابين و اجعلني من المتطهرين "
. و لو اقتصر على " باسم اللَّه " أجزأ و لو نسيها ابتداء تداركها حيث
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 210
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٠