ما خرج و إن كان يدا ، إلا أن تشتبه الأصلية فتغسلان معا من باب المقدمة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ديگر از واجبات وضوء شستن دست راست از مرفق تا انتهاى انگشتان بوده و سپس لازمست دست چپ را به همين كيفيّت بشويند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
كلمه [ مرفق ] بكسر ميم و فتح فاء يا به عكس آن يعنى بفتح ميم و كسر فاء عبارتست از محلّ و موضعى كه دو طرف استخوان باز و صاعد با هم در آن اجتماع كردهاند نه خود مفصل مراد باشد .
مؤلف گويد :
وقتى مرفق ( يعنى آرنج ) محلّ اجتماع ايندو استخوان بود نه نفس مفصل قهرا بايد دستها را مقدار كمى بالاتر از مفصل عضد و صاعد شست ولى اگر آن را به نفس مفصل تفسير نموديم رعايت مقدار مزبور لازم نيست سپس مىفرماين :
و لازم است آنچه را كه در اين حدّ ( از آرنج تا سر انگشتان ) قرار گرفته همچون گوشت زائد ، موى ، دست و انگشت اضافى تمام را بشويند ولى اشيائيكه از حدّ مذكور خارجند شستن آنها واجب نيست اگر چه دست باشد مگر دست زائد با دست اصلى اشتباه شود كه در اين صورت هردو را از باب مقدمه علميّه بايد شست .
قوله : و هو مجمع عظمى الخ : ضمير [ هو ] به مرفق راجعست قوله : ثم غسل اليسرى كذلك : كلمه [ كذلك ] اشاره است
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 198
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩٨