بنابراين كسى كه پوست صورتش از خلال مويها ظاهر است بايد پوست را غسل كند چنانچه جزء ديگر از صورت كه احيانا داخل حدّ شستن بوده و از موى پرپشت پوشيده شده بطورى كه پوست از بن آن پيدا نيست و در مجاور جزئى كه خفيف الشعر است قرار گرفته لازمست از باب مقدّمه علميّه نيز تخليل شود .
سپس مىفرماين :
ولى از نظر ما اقوى اينست كه تخليل مطلقا واجب نيست چنانچه مرحوم مصنف در دو كتاب ذكرى و دروس و نيز جماعت عظيمى از فقهاء همينطور فرمودهاند .
ناگفته نماند كه در اين حكم ( وجوب و عدم وجوب تخليل ) مويهاى محاسن و شارب ( مويهاى پشت لب ) و رخسار و طرفين صورت و ابرو و زير لب پائين و مژه با هم مساوى هستند .
قوله : ما ترى البشرة من خلاله : يعنى من خلال الشعر .
قوله : و هو خلافه : ضمير [ هو ] به كثيف راجع بوده و ضمير مجرورى در [ خلافه ] به خفيف الشعر راجعست .
قوله : و المراد بتخليله : يعنى تخليل الشّعر .
قوله : ادخال الماء خلاله : يعنى خلال الشعر .
قوله : المستورة به : كلمه [ المستورة ] صفتست براى [ البشرة ] و ضمير مجرورى در [ به ] به شعر عود مىكند .
قوله : اما الظاهرة خلاله : يعنى و اما البشرة الظاهرة خلاله ، كلمه [ خلاله ] منصوب بنزع خافض بوده و [ من ] مقدّر است و تقدير كلام اينطور است : اما البشرة الظاهرة من خلاله و ضمير در [ خلاله ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 196
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩٦