متن :
« مشتملة » على قصد « الوجوب » إن كان واجبا بأن كان في وقت عبادة واجبة مشروطة به و إلا نوى الندب ، و لم يذكره لأنه خارج عن الغرض .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
و نيز نيّت بايد بر قصد وجوب مشتمل باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
لزوم اشتمال نيّت بر قصد وجوب در صورتى است كه وضوء واجب باشد و آن اين است كه در زمان عبادت واجبى كه مشروط بوضوء است واقع گردد و در غير فرض وجوب شخص وضوء گيرنده نيّت استحباب مىنمايد و اينكه مرحوم مصنف نيّت ندب را در اجزاء نيّت نياورد جهتش آنست كه از فرض كلام خارج است چه آنكه مفروض بحث وضوء واجب مىباشد .
قوله : مشتملة على قصد الوجوب : كلمه [ مشتملة ] منصوب است تا حال باشد براى [ نيّت ] .
قوله : ان كان واجبا : ضمير مستتر در [ كان ] بوضوء راجع است .
قوله : بان كان فى وقت عبادة : ضمير در [ كان ] به وضوء عود مىكند .
قوله : مشروطة به : كلمه [ مشروطة ] صفتست براى [ عباده ] و ضمير در [ به ] به وضوء عود مىنمايد .
قوله : و الا نوى النّدب : يعنى و ان لم يكن واجبا نوى المكلّف النّدب .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 186
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٦