نيست بلكه در تمام افعال اين چنين است و اساسا فعل بدون قصد و اراده ممكن الوقوع نيست همانطورى كه محقّقين آن را اثبات كردهاند البته همانطورى كه مرحوم مصنف فرمودهاند شرط نيّت آنست كه با شستن معتبر صورت كه اوّلين عضو وضوء است مقارن باشد .
و شستن معتبر در صورت به اين است كه از اعلاى صورت ابتداء نموده و به قسمت اسفل آن يعنى چانه ختم نمايد بطوريكه اگر از پائينتر از اعلا شروع نمايد شستن معتبر شرعى را بجاى نياورده است .
قوله : و هى القصد الى فعله : يعنى فعل وضوء .
قوله : و هو اوّل جزء من اعلاه : ضمير [ هو ] به غسل و ضمير مجرورى در [ اعلاه ] به وجه راجعست .
قوله : لانّ ما دونه : يعنى ما دون اعلاء وجه .
قوله : و لانّ المقارنة الخ : معطوفست به [ لانّ ما دونه ] و دليل دوم است براى وجوب مقارنت و حاصل دو دليل اينست :
واجبست كه نيّت با شستن معتبر شرعى مقارن باشد و مقصود از شستن معتبر چنانچه گفتيم آنست كه از اوّل جزء اعلاى صورت بشويد و دليل بر مقارنت با اوّل جزء دو امر است :
1 - اگر ابتداء وجه را كه شست نيّت نكرد و بعد از انتقال بجزء بعدى نيّت نمود اساسا چون شستن بدون نيّت شستن نيست پس گويا اصلا غسل وجه را بجاى نياورده .
2 - چنانچه گفتيم نيّت بايد با اوّل جزء از افعال وضوء مقارن باشد و حال آنكه ابتداء نمودن به غير اعلا يعنى نيّت نمودن در وقتى كه بجزء دوم صورت منتقل شد اول فعل وضوء نيست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 185
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٥