متوضئ ( وضوء گيرنده ) و در [ فعله ] به وضوء راجعست .
قوله : امتثالا لامره : يعنى لامر اللّه جلّ و علا .
قوله : او موافقة لطاعته : يعنى لطاعة اللّه .
قوله : او طلبا للرفعة عنده : يعنى عند اللّه .
قوله : بواسطته : يعنى بواسطه وضوء .
قوله : او مجرّدا عن ذلك : مشار اليه [ ذلك ] امور مذكور يعنى امتثالا لامره و موافقة لطاعته و طلبا للرفعة عنده مىباشد .
متن :
« و الاستباحة » مطلقا ، أو الرفع حيث يمكن ، و المراد رفع حكم الحدث ، و إلا فالحدث إذا وقع لا يرتفع .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ديگر از اجزاء نيّت آنست كه وضوء را به قصد استباحه بجاى آورد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود استباحه مطلقه است .
مؤلف گويد :
مراد از [ استباحه مطلقه ] آنست كه ناوى در قصدش اين باشد كه با وضوئى كه مىگيرد نماز خواندن بر وى مباح شود اعم از اينكه وضوء را به نيّت رافع از حدث بگيرد يا غير آن باشد .
سپس مىفرماين :
يا وضوء را به نيّت رافع بگيرد اگر البته ممكن باشد .
مؤلف گويد :
مقصود اين است كه :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 188
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٨