قوله : و ان باينهما فى الاسم : ضمير فاعلى در [ باينهما ] به [ ما تولّد ] راجع بوده و ضمير مفعولى به كلب و خنزير عود مىنمايد .
متن :
أما المتولد من أحدهما و طاهر ، فإنه يتبع في الحكم الاسم و لو لغيرهما ، فإن انتفى المماثل فالأقوى طهارته و إن حرم لحمه للأصل فيهما .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
اما حيوانى كه از يكى از ايندو حيوان طاهرى متولّد مىشود پس آن در حكم تابع اسم است ولو اسم براى غير ايندو ( كلب و خنزير ) باشد ، پس اگر مماثلى برايش پيدا نشد ، پس اقوى اينستكه طاهر بوده اگرچه گوشت آن حرامست و دليل در ايندو اصل مىباشد .
توضيح
در صورتى كه خوك يا سگ با حيوان طاهرى همچون گوسفند آميزش كردند و حيوانى از آنها متولّد شد در صورتى كه به آن سگ يا خوك گويند نجس و در صورتى كه به آن گوسفند گويند پاك است و اگر اسم هيچ كدام بر او صادق نبود به شرطى كه اسم حيوان طاهرى نظير بز يا شغال و امثال ايندو بر آن صدق كند باز پاك است ولى اگر اساسا نظيرى در حيوانات برايش نباشد مرحوم شارح مىفرماين اقوى اينست كه بدنش پاك ولى گوشت آن قابل خوردن نيست و هركدام از اين دو حكم را معلل باصل مىنمايند :
اما در طهارت بخاطر قاعده طهارت و اما در حرمت اكل لحم زيرا اصل عدم قبول تزكيه است يعنى بعد از ذبح آن شك مىكنيم آيا ميته است يا مزكّى مقتضاى اصالت عدم تزكيه عدم جواز اكل است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 128
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٢٨