قوله : البول و الغائط الخ : بول و غائط حيواناتى نجس است كه داراى دو شرط باشند :
اوّل : گوشت آنها از نظر خوردن حرام باشد اعم از اينكه ذاتا اين طور بوده همچون گربه و سگ و شير و امثال آنها يا بواسطه جلّال شدن خوردنشان حرام باشد نظير گاو جلّال .
دوّم : داراى نفس ( خون ) جهنده باشند يعنى وقتى رگ آنها را قطع مىكنند خون به صورت فوران جهش پيدا كند .
قوله : عند قطعه : يعنى قطع عرق .
متن :
« و الدم و المني من ذي النفس » آدميا كان أم غيره بريا أم بحريا « و إن أكل لحمه » .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
3 و 4 - خون و منى از حيواناتيكه داراى خون جهنده بوده اگر چه گوشتشان خوراكى باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
خون و منى نجس است چه حيوان صاحب نفس آدمى بوده و چه غير آن باشد ، در خشكى زندگى كرده يا در دريا زيست كند .
قوله : ام غيره : ضمير در [ غيره ] به آدمى راجعست .
قوله : و ان اكل لحمه : كلمه [ ان ] وصليّه است و ضمير در [ لحمه ] به ذى النّفس راجعست .
متن :
« و الميتة منه » أي من ذي النفس و إن أكل .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
5 - مرده از آن نيز نجس مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 126
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٢٦