راجع بوده و مراد از [ حدث ] حدث جنابت است .
قوله : مع اتصاله به : ضمير در [ اتّصاله ] به [ الجزء الاوّل ] و در [ به ] به الماء راجعست .
قوله : او وصول الماء اليه : مقصود از [ الماء ] آبى است كه جنب براى غسل مصرف مىكند و ضمير در [ اليه ] به ماء البئر راجعست .
قوله : او توقفه على اكمال الغسل : ضمير در [ توقفه ] به تنجّس آب چاه راجعست .
متن :
« و خروج الكلب » من ماء البئر « حيا » ، و لا يلحق به الخنزير ، بل لا نص فيه .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
اگر سگى در چاه افتاد و پيش از آنكه بميرد از آن خارج شد لازم است از چاه هفت دلو آب بردارند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
در اينحكم خوك به سگ ملحق نمىشود بلكه بملاحظه غير منصوص بودنش لازمست حكم ما لا نص فيه را در آن جارى كرده و تمام آب چاه را بكشند .
مؤلف گويد :
مدرك حكم در سگ روايتى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را از شيخ الطّائفه در ج 1 ص 134 به اين شرح نقل فرموده :
محمد بن على بن محبوب ، از عباس بن معروف ، از عبد اللّه بن مغيره ، از ابى مريم قال :
حدّثنا جعفر قال : كان ابو جعفر عليه السلام يقول :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 82
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٨٢