و براى غسل نمودن جنب در چاه نيز لازم است هفت دلو از آب آن را بكشند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود غسل نمودن شخص جنبى است كه بدنش از عين نجاست پاك باشد و بهر تقدير مقتضاى نصّ و روايتى كه در اين مقام وارد شده آنست كه آب چاه بواسطه غسل اين شخص متنجّس مىشود نه آنكه پاك بوده و تنها وصف مطهّر بودنش زائل مىگردد و بدين سبب نمىتوان با آن غسل نمود يا وضوء گرفت چنانچه آب قليلى را كه با آن وضوء بگيرند يا در آن غسل كنند طبق رأى برخى از فقهاء حكمش چنين است يعنى نمىتوان آن را در تحصيل طهارت استعمال كرد اگرچه پاك مىباشد .
بنابراين بايد بگوئيم :
اگر جنب در آب چاه غسل ارتماسى نمود بمجرّد اتمام غسل حدث جنابتش زائل ولى بدنش چون زير آب متنجّس است ، متنجّس مىشود .
اما اگر غسل را ترتيبى نمود در آن دو احتمال داده مىشود :
الف : بعد از غسل جزء اول كه سر و گردن است آب چاه متنجّس مىشود مشروط باينكه يا عضو مزبور با آب چاه متّصل بوده و يا غساله آن جدا شده و به چاه برسد .
ب : متنجّس شدن آب چاه موقوف است بر تمام شدن غسل .
سپس مىفرماين :
حكم مزبور تنها در جنب بوده و غير او از كسانى كه غسل واجب بر آنها است نظير زن حائض و مستحاضه يا ديگران به جنب ملحق نيستند .
و وجه آن اينست كه نصّ تنها درباره جنب وارد شده و از طرفى
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 80
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٨٠