در اينصورت متعارضين محسوب شده وقاعده باب تعارض مقتضى است كه ظاهر را بر اظهر حمل كنيم .
مقدّمه هشتم [ حكم صور اتيان فرد مجمع العنوانين توسط مكلف ]
اگر مكلّف فرد مجمع العنوانين را اتيان نمود ؛ مثلا ، در ملك غصبى نماز خواند يا با آب غصبى لباس را تطهير نمود ، در اينجا نسبت به مأمور به يا قصد امر داشته يا چنين قصدي را ندارد :
اگر مأمور به را بقصد امر نياور مسلّال مأمور به را أطاعت نكرده وامر همچنان بقوّت خود باقيست ، مشروط باينكه مأمور به از عباديّات باشد وامّا اگر آنرا بقصد امر وداعى قربت اتيان نمود ، بنابر قول قائلين به اجتماع امتثال حاصل است ، چه در عباديّات وچه توصّليّات ، منتهى در عرض امتثال مرتكب معصيت وگناه نيز شده است .
وبنابر قول قائلين به امتناع نيز ، امتثال تحقّق يافته است مشروط باينكه جانب امر را ترجيح دهند منتهى فرق ايشان با اجتماعىها اينستكه ، طبق اينقول مكلّف معصيت ننموده ، بلكه صرفا أطاعت وامتثال كرده است ، ولى بنابر قول اجتماعىها ، شخص هم مرتكب معصيت شده وهم امتثال وأطاعت نموده است .
ودر صورتيكه امتناعىها جانب نهى را ترجيح دهند در فرضى كه مورد اجتماع از توصّليّات باشد البتّه ، با آوردن فرد مجمع العنوانين امر ساقط است ، زيرا غرض حاصل ميباشد ، مثل اينكه ، با آب غصبى لباسش را تطهير نمود ، در اينجا براي نمازش امر به تطهير ديگر ندارد ، چون فرض اينستكه ، تطهير وازاله نجاست از عباديّات نبوده تا قصد قربت بخواهد وأحيانا نهى موجب فسادش گردد .
وامّا اگر مورد اجتماع امر عبادي باشد همچون ، نماز در ملك غصبى ، در