كشف مينمايد با اينفرق كه حجّيت آن مانند قطع ذاتي وعقلي نيست بلكه جعلى وبعنايت تنزيل است وتا دليل بر جعل نداشته باشيم نمىتوان بآن اعتماد نمود ، زيرا أصل اوّلى حرمت عمل به ظنّ است .
بحث اوّل امكان تعبد به ظنّ
در اينمسئله بين أرباب صناعت اختلاف است :
برخى همچون ابن قبه تعبّد بظن را محال دانسته وگروهى آنرا تجويز كردهاند ، اگرچه هركدام از طرفين ادلّهاى براي حقّانيّت مدّعاى خود اقامه نمودهاند ، ولى سزاوار اين است كه بملاحظة اهميّت نداشتن اين بحث ومسلّم بودن بطلان ادّعاى ابن قبه آنرا رها كرده وبأصل مطلب بپردازيم .
مؤلّف گويد :
حق اينستكه ، تعبّد به ظنّ امر ممكن وبدون اشكالى است واستدلال مانعين قابل اعتماد نيست واز باب « ادّل دليل بر امكان شيى وقوع شيى است » مىگوئيم :
بعد از آنكه موارد وقوع تعبّد بظنّ در شرع ثابت شد ديگر مجالي براي اشكال نسبت بمقام ثبوت باقي نميماند .
بحث دوّم موارد وقوع تعبّد بظنّ در شرع أنور
1 - حجّيت ظواهر
ملخّص كلام اينستكه : تبعيّت از ظواهر كلمات شارع جاى شبهه وترديد نيست ، زيرا سيره عقلاء بر اينستكه ، از ظهورات متابعت مىكنند وباين وسيله