آمدى « 1 » را از ابجد گونگى تغيير داد و به شمارگان اسماء الحسنى به نود و نه باب ردهبندى كرد . هر باب پيرامون موضوع ويژهاى است . و چون اين ترتيب باز هم عربى بوده ، مؤلف آن را براى بهرهورى همگانى به پارسى ترجمه كرد . و اصل عربى آن مفقود شده و پنج جلد از بابهاى ترجمهء فارسى آن موجود است . « 2 » سپس نويسندهء ذريعه ، مفصلا به ياد كرد نسخههاى خطى آن پرداخته است .
2 . اصداف الدرر فى ترجمة الغرر . چنان كه پيشتر ياد شد ، اين كار ترجمهاى از اثر ياد شده است . در مدخل نام اين نوشتار ، ذيل شمارهء 578 افزون بر آن ، شيخ آقا بزرگ يادآور شده كه اين نظم الغرر ياد شده به نام شاه سلطان حسين صفوى تأليف شده است . و صاحب الذريعه اشارهاى دارد كه در جلد دوم ، نظم الغرر به ترجمهء موسوم به اصداف الدرر تصريح كرده است . « 3 » يك بار ديگر در جلد يازدهم صفحهء 82 به شمارهء 507 از اين رساله ياد شده است .
3 . الدعوات و الاحراز . پيرامون اين كتاب كه به شمارهء 813 در جلد هشتم ذريعه آمده ، شيخ آقا بزرگ مىنويسد كه آغازش چنين است : « درة التاج زيبا و زيور لباب دعا و واسطة العقد جواهر گرانبهاى استجابت دعوات بىريا » . آن را به سال 1124 ه . ق به نام شاه سلطان حسين صفوى تأليف كرده و بر يك مقدمه و سه باب و خاتمه ردهبندى شده كه نسخهاى نزد محمد على روضاتى در اصفهان است .
4 . ترجمهء شرحمندانهء بخشى از نهج البلاغه . ذيل مدخل 1973 شرح النهج البلاغة ياد شده و او را يك بار ديگر معاصر شاه سلطان حسين صفوى و متوفاى 1134 ه . ق ياد كرده و مىنويسد : « اين كتاب شرح فارسى خطبهاى است كه قاصعه نام دارد و مولانا عبد الكريم نامبرده همهء آن را در باب بيست و پنجم ترجمهء كتاب نظم الغرر - كه شرح و ترتيب غرر آمدى است كه مشتمل بر شرح جميع كلمات كوتاه موجود در نهج البلاغه
هامش
( 1 ) . الذريعة إلى تصانيف الشيعة ، ج 16 ، صص 38 - 39 .
( 2 ) . همان ، ج 24 ، ص 218 .
( 3 ) . همان ، ج 11 ، ص 21 .