روستايى از نواحى قزوين بوده - برخاسته است . اين كتاب را به ابواب الجنان نامگذارى كرد ، چون مصنف آن را در ذهنش به شمار دروازههاى بهشت به هشت باب ردهبندى كرده است ؛ آهنگ آن داشت كه براى هر بابى يك جلد بنگارد . پس جلد نخست را در دوران شاه عباس دوم نگاشته و باب اول قرار داد و جلد دوّم كه دربردارندهء باب دوم بود ، يك سال پس از وفات او در زمان شاه سليمان يعنى 1079 ه . ق « 1 » نگاشت .
اجل پس از دو جلد ، او را براى تأليف و ديگر مجلدات مهلت نداد . پس فرزندش محمد شفيع چنان كه خواهد آمد او را به پايان رساند . جلد اول مواعظ به سال 1261 ه . ق در تبريز چاپ شده و در هند نيز به چاپ رسيده است . آغازش چنين است : « بهترين مقالى كه سرخيل كاروان فنون محاورت خواهد بود . » و جلد دوم در بهرهگيرى از عمر شريف است كه چنين آغاز مىشود : « لا زال مقالى كه از چشمهسار دل به جدول زبان جارى . و اين باب را به هشت مجلس : پيرامون دانشآموزى ، در فضيلت نماز ، در نمازهاى نافله ، در دعا ، در قرآن ، در ذكر ، در روزه ، در حج » . و دو جلد خطى آن در كتابخانهء آيت اللّه شيرازى و كتابخانهء محمد على خوانسارى يافت مىشود . « 2 »
محمد تقى دانشپژوه پيرامون نسخههاى اين كتاب چنين آورده است : مجموعهء فيلم 1153 ، بادليان ش 17 وينفيلد ( شمارهء 2664 ) نستعليق چليپا داراى : 1 . ابواب الجنان رفيعاى واعظ قزوينى ؛ 2 . ديوان واعظ . « 3 »
شيخ آقا بزرگ تهرانى آثار زير را از عبد الكريم قزوينى مترجم رسالهء الدرّ النفيس ياد كرده است :
1 . نظم الغرر و نضد الدرر . در شمارهء 1134 جلد بيست و چهارم پيرامون اين نوشتار مىنويسد : معاصر شاه سلطان حسين صفوى بوده است . ترتيب غرر الحكم و درر الكلم
هامش
( 1 ) . گويا در اينجا لغزشى رخ داده ، چون شاه عباس دوم به سال 1077 ه . ق درگذشته و اين سال دو سال بعد از مرگ اوست و نه يك سال .
( 2 ) . الذريعة إلى تصانيف الشيعة ، ج 1 ، صص 76 - 77 .
( 3 ) . فهرست ميكروفيلمهاى كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران ، ج 1 ، صص 572 - 573 .