( 1333 ش ) كه از آن گزارش داده شده ، شايد به شمارگان دوازده نسخهء ياد شده افزوده شده باشد .
اين رساله كه گاه به آن نام درّ النفيس نيز داده شده است ، نسخهاى كم برگ شمار است .
متن عربى كه براى تصحيح رسالهء فارسى حاضر برگزيده شده ، مجموعهء 2 / 6112 كتابخانهء مجلس شوراى اسلامى است « 1 » كه پانزده برگ شمار دارد . اين رساله سيزده باب دارد كه چنان كه ياد خواهد شد در ترجمهء فارسى با افزودن يك باب ديگر به چهارده باب افزونه شده است . در مقدمهء رسالهء عربى نشانهاى از اشاره به ابن سينا به چشم نمىخورد . در آثار ابن سينا و دستكم در پزشكى نوشتههاى او ، يادداشت كوتاهى در آغاز نوشتار مىآيد كه به درخواست چه كسى و يا به چه مقصودى نوشته شده است ، كه در اينجا اشارهاى ديده نمىشود .
زندگى و آثار عبد الكريم قزوينى
براساس دادههاى ذريعه ، تا نسل چهارم نياكان او و از آن پس پنج نسل پس از او تا روزگار ما نمايانده شده است . نخست نگاهى به كارنامهء علمى نياكان او داشتهايم و در پايان به آثار او اشاره شده است . در ديگر منابع ، تا آنجا كه جستجو شد از زندگى اجتماعى او و سالزاد او آگاهى نداريم .
شيخ آقا بزرگ تهرانى نام او را عبد الكريم بن محمّد يحيى بن محمد شفيع بن محمد رفيع بن فتح إله الواعظ قزوينى ياد كرده كه از علماى محترم دربار شاه سلطان حسين صفوى بوده است . « 2 » شيخ آقا بزرگ پدر او را مؤلّف كتاب ترجمان اللغة مىداند كه به سال 1117 ه . ق كه بازگردانى فارسى از قاموس فيروزآبادى ( 729 - 817 ه . ق ) است .
او مىنويسد : محمد يحيى پسر محمد شفيع قزوينى آن را به فرمان شاه سلطان
هامش
( 1 ) . فهرست كتابخانهء مجلس شوراى ملّى ، ج 19 ، ص 98 .
( 2 ) . الذريعة إلى تصانيف الشيعة ، ج 1 ، ص 445 .