حكيم محمد باقر كه مدّتى از عمر خود را در قم مىگذراند ، به حكيم محمد باقر قمى مشهور مىشود . سرانجام به نوشتهء قاضى احمد قمى در خلاصة التواريخ ، حكيم مسعود كاشى به سال 945 ه . ق درگذشته و به روايتى ديگر به سال 946 ه . ق به سراى ديگر مىشتابد .
از سال زاده شدن نويسندهء كتاب ترياق فاروق در منابع تاريخى و پزشكى تا آنجا كه كنكاش شد ، نشانى نيافتيم . نياى او كمال الدين حسين شيرازى كه پدرش نام او را براى پسرش برگزيده است به سال 953 ه . ق جان مىسپارد و حسن بيك روملو در احسن التواريخ هنگام يادكرد متوفيّات سال 953 ه . ق مىنويسد : « مولانا كمال الدين حسين ولد مولانا مسعود كاشى ، حكيمى بود فاضل و نكتهدان و قانون رأى صائبش ، واسطهء شفاى امراض و كليّات قواعد ذهن ثاقبش ، ذخيرهء ازالهء عرض . بعد از والد ماجد ، منسب طبابت شاه دين پناه - شاه طهماسب صفوى - بدان جناب قرار گرفت . پيوسته منظور انظار عنايت سلطانى و مشمول عواطف خاقانى بود . در اين سال وفات يافت » « 1 » .
و همين نويسنده ذيل وقايع سال 970 ه . ق . پيرامون پدر نويسندهء رساله ترياق فاروق چنين مىنويسد : « از حكيم مولانا نور الدين محمد ولد مولانا كمال الدين حسين كه در جامعيّت عقليّه ، فريد عصر بود و هيچ مسألهاى از مسائل دقيقه در معرض مطارحه و مباحثه نيفتاد كه از درج ضمير اصابت تأثيرش به زواهر تصرفات دلپذير ، متحلّى نگشت و هيچ نكتهاى از نكات در ميان نيامد كه چون كمر خوبان به درر و لآلى ذهن وقّادش ترصيع نيافت . و حدّت فهم و فطانت عاليهاش نه در آن مرتبه بود كه قلم و زبان ، شمّهاى از آن در سلك بيان تواند آورد . و مهارت و ممارست او در علم كلام خصوصا تجريد و حاشيهء آن زياده از ديگر علوم بود . بعد از والد ماجد خود طبابت شاه دين پناه به دو قرار گرفت . آخر الامر آن حضرت ، منصب وكالت را بر وى تكليف كرد قبول نكرد . در اين سال در روز دوشنبه بيست و هفتم رجب از عالم ، انتقال نمود » « 2 » .
هامش
( 1 ) . احسن التواريخ ، ص 413 .
( 2 ) . همان ، ص 529 .