اين است مراد از آن فرمايشاتى كه قبل از هزار سال از مصادر نبوّت و امامت صلوات الله عليهم اجمعين صادر شده كه بيايد زمانى كه معروف را به اسم منكر جلوه و منكر را به لباس معروف زينت بدهند .
قال الله تبارك و تعالى در اواخر سورهء كهف دربارهء تشخيص هويّت اشخاص مشار اليهم :
« قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمالًا ؛ الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً ؛ أُولئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَ لِقائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فَلا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَزْناً ؛ ذلِكَ جَزاؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِما كَفَرُوا وَ اتَّخَذُوا آياتِي وَ رُسُلِي هُزُواً »
؛ « 1 » متحيّريم از فضلاى ارباب قلم كشفيين ، چرا در اين عصر آزادى ، مطالب اصليّهء را در پس پرده حجاب مىگذراند ! با اينكه بر احدى مخفى نمانده كه اين همه مرجحتراشىها و قلمفرسايىها براى چيست . متعجبم از علماى اجلّاى اصحاب حجابيين كه چرا به حواشى مىپردازند و و طى نزاع و ختم گفتگو را به برهان دوران و ترديد كه مجملا اشاره شد نمىنمايند تا تمام عقلا و ارباب انصاف در اين قضيّه قضاوت بنمايند . هركس از اهل ملل و نحل را از اينجا تا منقطع التراب سواحل بحر اقيانوس بپرسيد كه آيا پيغمبر مسلمين علاوه بر دعوى نبوّت ، دعوى ديگرى داشت يا نه ؟ خواهد گفت : بلى ؛ دعوى نبوّتش توأم بود با دعوى خاتميّت .
پس كسى كه تصديق نبوّتش را نمود ، بايد تصديق خاتميّت و استمرار شريعت را نيز بنمايد ؛ و هركه تكذيب خاتميّت نمود ، لا بد تكذيب نبوّت نيز نموده . خصم معاند را ديدم كه در قسمت تمسّك به سنّت مستهزء است . به اين كمال دقت علماى رجال - رضوان الله عليهم - تعابير سوء دارد و از آن جمله است كركرة بن بربرة بن فرقره . لهذا از اين قسمت صرفنظر و تجافى نمودم ؛ اين شخص معاند را در پارهاى الواح ديدم كه تعبير به حجة الاسلام نموده ؛ پس هرگاه مشار اليه از علم رجال بىبهره است شايد و الّا نمىدانم .
ثمّ : كشف حجاب مدّعى به عصر كنونى نظير زنهاى اروپايى حرام است به اجماع تمام طوايف مسلمين ، بلكه بالضرورة ، به درجهاى كه تمام ملل معترفند كه حجاب يكى از احكام واجبهء مسلّمهء مسلمين است . بلى هرگاه كسى بگويد كه در بعضى از رسائل عمليّه ديده شده كه نظر كردن به صورت اجنبيّه و دستش بدون ريبه ضرر ندارد ، عرض مىكنم : اى بيچاره ! چرا راه دور مىروى ! تمسّك به رسالهء عمليّه لازم نيست ؛ در قرآن مجيد تصريح به جواز دارد ، در سورهء نور ؛ قال الله تبارك و تعالى :
« وَ الْقَواعِدُ مِنَ النِّساءِ اللَّاتِي لا يَرْجُونَ نِكاحاً فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُناحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجاتٍ بِزِينَةٍ وَ أَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ
هامش
( 1 ) . كهف ، 103 - 105