را « روح القدس » مسدّد است به صواب ، بلكه جائى كه صلاى :
« اتَّقُوا اللَّهَ وَ يُعَلِّمُكُمُ اللَّهُ »
« 1 » ، گوش هوش هر متّقى را تبشير باشد ، متّقين به تقواى خاص و اخصّ را ، احرى و احقّ خواهد بود .
و دامن جلال ارواح مطهّره و نفوس كليّهء الهيّه كه فرمودهاند : « و روح القدس فى جنان الماقورة ذاق من حدائقنا الباكورة » « 2 » ، از لوث معاصى پاك باشد و گرد خطا ، پيراهن او نشود كه سماك را ، بر افلاك از غبار ارض غبرا چه باك ؟ و أئمه عليه السّلام فرمودهاند كه : « نزّلونا عن الرّبوبية و قولوا ما استطعتم ، فانّ البحر لا ينزف و سرّ الغيب لا يعرف و كلمة اللّه لا توصف » « 3 » ، و ايضا : « اجعلوا لنا ربّا نتقرب اليه و قولوا فينا ما شئتم » . « 4 »
وصيّة : ايّها الاشعرى ! و يا ايّها المعتزلى ! وقتى كه اثنا عشريّه را مىشنويد و در ميزان ضيق شما نمىگنجد ، يا هنگامى كه ديدهء شما ، كليل مىشود از ديدن نور كلام مأثورى مثل : « على عين اللّه الناظرة و اذنه الباسطة » « 5 » ، معنى امام عليه السّلام كه نفس كليّه است ، به چشم دل ببينيد ! و كلمهء تامّه جامعهء حق ، به گوش جان بشنويد و همين صورت تنها مبينيد ، جائى كه مطلق انسان را بفرمايند :
أنزعم انّك جرم صغير * و فيك انطوى العالم الاكبر
هويداست كه سعت قلوب حجج اللّه - كه عرش اللّهاند - چه باشد كه « عرش » در خود ، « ذى العرش » است ، خاصّه ، عرشى كه متّصف به صفات « ذى العرش » است .
چهارم از مواضع خلاف آنكه : زادوا نغمة فى الطّنبور ! مسئلهء امامت را ، از فروغ دين - كه متعلّق است به افعال مكلّفين - شمرند ! و نزد اماميّه - رضى اللّه عنهم - نه چنين است ، و معرفت امام و معارف امامت و أسئوله و استفصال آن ، به نظاير أسئولهء عصمت كه شنيدى ، از « اصول دين » و « اركان يقين » است ، و معرفت امام عليه السّلام به منزلهء معرفت پيغمبر ، و معرفت پيغمبر ، به منزلهء معرفت خداست : « من عرفهم فقد
هامش
( 1 ) - بقره / 282 .
( 2 ) - « بحار الانوار » ، ج 26 / 265 و ج 78 / 378 .
( 3 ) - اين حديث در « بحار الانوار » نيامده است .
( 4 ) - « بحار الانوار » ، ج 25 / 283 .
( 5 ) - « بحار الانوار » ، ج 24 / 198 .