فُصِّلَتْ »
« 1 »
و چون « اجمال و تفصيل » و « متن و شرح » و مثل اينها ، تباين عزلى ندارند : « و أنفسكم فى النّفوس و ارواحكم فى الارواح » « 2 » را مصداقاند و همه چون مرائىاند براى او ، چنان كه او مرآت است ، براى خدا - جلّ جلاله - پس ، مانند دو كفّهاند براى يك ميزان قويم و قسطاس مستقيم . پس ، عزيز من ! چنان كه گفتيم ، محاسبه را پيش انداز ، همچنين از آنكه به پاى اين ميزانت برند ، به پاى خود ، اجناس علم و عمل و اخلاق را به اين ميزان « ذى الكفتين » و « ذى الحسنيين » و « جالس بين الحدّين » بسنج !
مثنوى
هين ، مگو فردا كه فرداها گذشت * تا به كلّى نگذرد ، ايّام كشت
« 3 »
فصل در نشر صحف و كتب است در حشر :
بدان كه كتاب موعود نيز ، « روحانى » دارد و « جسمانى » دارد . امّا روحانى ؛ « كتاب نفس » است .
شعر
و انت الكتاب المبين الذى * بأحرفه يظهر المضر
پس ، اگر استكمال يابد و منقوش شود ، به قلم عقل فعّال به نقوش حقايق شناسى و علوم متعلّقه به « علم » و « عمل » كند ، بر طبق آنها :
« أُولئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمانَ »
. « 4 » لراقمه :
هر آن نقشى كه بر « لوح » ، از « قلم » رفت * نويسد دست حق بر دفتر دل
« 5 » پس ، عبد از استكمالات و ترقّيات ، متّصل شود به عالم علوى عقلى و بگردد كتاب الهى :
« إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقاناً »
. « 6 » و اگر - العياذ باللّه - منقوش شود به قلم « حزب الاباطيل » به زخارف و تماثيل و رسوم اغوال از آراء و اقاويل ، پى بعد از
هامش
( 1 ) - هود / 1 .
( 2 ) - « بحار الانوار » ، 102 / 132 .
( 3 ) - « مثنوى » ، دفتر 2 / 98 - رمضانى - ج 1 / 316 - نيكلسون - و ج 3 / 612 - جعفرى -
( 4 ) - مجادله / 22 .
( 5 ) - « ديوان اسرار » / 336 ، بيتى از غزل شماره 126 .
( 6 ) - انفال / 29 . آيه چنين است :« إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقاناً ».