در روزه ، يا روزه گرفتن تا بعد از ظهر نيز انعقاد به هم نمىرساند .
و بعضى آن را به اداى نافلهى مسطوره منعقد دانستهاند . « 1 »
و بعضى به گرفتن روزهاى كه در سفر ممنوع است ، منعقد مىدانند « 2 » و اين ضعيف است .
مسأله : هرگاه كسى ( قصد ) « 3 » اقامه نمايد ، و بعد از انعقاد اقامه ، به ما دون مسافت قصر بيرون رود ، با قصد عود به محلّ اقامه ، در لزوم تمام ، يا وجوب قصر ، خلاف و اشكال است « 4 » .
و قول به لزوم تمام ، خالى از قوت نيست ، و احوط ، خصوصا در معاودت ، جمع بين القصر و التمام است .
و اين در صورتى است كه عازم اقامهى جديده در برگشتن نبوده باشد .
و اگر در قصد او ، اقامهى جديده بعد از معاودت باشد ، نماز را بىاشكال ، تمام مىكند ، چه در رفتن به آن محل ، يا در آن محل ، يا در برگشتن .
و هرگاه تردّد ، در اقامهى ثانيه داشته باشد نيز اشكال سابق جارى است .
و قول به اتمام ، دور نيست ، و احوط نيز جمع است .
مسأله : هرگاه قصد اقامه در محلّى نمايد ، خروج از منزل در توى شهر ، يا دهى كه در آنجا اقامه نموده ، منافاتى با اقامهى او ندارد .
و ظاهر آن است كه خروج او از خانهها و از قلعهى شهر يا ده به صحرا -
هامش
( 1 ) - علّامهى حلّى در نهاية الاحكام ، ج 2 ، ص 186 ؛ شهيد ثانى در روض الجنان ، ج 2 ، ص 1053 .
( 2 ) - علّامهى حلّى در نهاية الاحكام ، ج 2 ، ص 185 ؛ فاضل مقداد در التنقيح الرائع ، ج 1 ، ص 294 ؛ شهيد ثانى در روض الجنان ، ج 2 ، ص 1053 .
( 3 ) - نسخهى « ع » .
( 4 ) - ر . ك : مفتاح الكرامة ، ج 10 ، ص 585 ؛ رياض المسائل ، ج 4 ، ص 399 - 400 ؛ جواهر الكلام ، ج 14 ، ص 363 ( طبع دار الكتب الاسلاميّه ) ؛ مستند الشيعة ، ج 8 ، ص 254 .