و هرگاه اوّل دخول وقت ، در حضر باشد ، و قبل از اداى نماز به سفر رود ، و به محلّ ترخّص برسد ، نماز را قصر مىكند ، هر چند در اوّل وقت ( تمام ) « 1 » بر او لازم شده ؛ و جمعى از علما در اين صورت ، تمام را بر او لازم دانستهاند . « 2 »
چنانچه مقتضاى ظاهر احاديث مستفيضه است « 3 » .
ليكن اظهر ، وجه اوّل است ، و احوط ، جمع بين الامرين است .
و بعضى قايل به تفصيل ما بين وسعت وقت و ضيق آن شدهاند . « 4 » پس در اوّل ، تمام ، و در ثانى ، قصر مىنمايد .
و بعضى او را مخيّر بين الوجهين دانستهاند « 5 » و اين قول ، خالى از ضعف نيست .
مسأله : هرگاه مسافر قصد اقامهى ده روز در محلّى داشته باشد ، حكم سفر نسبت به او منقطع مىشود - چنانچه سابقا اشاره شد - و بايد نماز را تمام نمايد ، و روزه را بگيرد .
هامش
( 1 ) - نسخهى « ع » .
( 2 ) - از آن جمله : ابن ابى عقيل اسكافى به نقل علّامه حلّى در مختلف الشيعة ، ج 3 ، ص 163 ؛ علّامهى حلّى در نهاية الاحكام ، ج 2 ، ص 164 ؛ فخر المحققين در ايضاح الفوائد ، ج 1 ، ص 158 ؛ شهيد اوّل در مسالك الافهام ، ج 1 ، ص 349 ؛ شهيد ثانى در روض الجنان ، ج 2 ، ص 1059 و حاشيه مختصر النافع ، ص 51 .
( 3 ) - دو صحيحهء محمّد بن مسلم - استبصار ، ج 1 ، ص 239 ، ح 853 ؛ الكافى ، ج 3 ، ص 434 ، ح 4 ؛ حسنهى بشير نبّال - التهذيب ، ج 3 ، ص 224 ، ح 563 . ر . ك : وسائل الشيعة ، ج 8 ، ص 512 ، صلاة المسافر ، باب 21 ، ح 11 / 10 / 5 .
( 4 ) - شيخ صدوق در الفقيه ، ج 1 ، ص 284 ؛ شيخ طوسى در النهاية ، ص 123 و المبسوط ، ج 1 ، ص 141 .
( 5 ) - شيخ طوسى در الخلاف ، ج 1 ، ص 577 ، مسأله 232 تخيير ، استحباب اتمام و ابن قطان در معالم الدين ، ج 1 ، ص 127 .