احاديث ، اختلاف است « 1 » و مشهور بين الاصحاب ، عدم لزوم اعاده و قضاى آن است . « 2 »
و بعضى از علما اعاده را لازم دانستهاند دون قضا « 3 » و قول اوّل خالى از قوت نيست ؛ و احوط ، اعادهى آن است ؛ بلكه با فوات وقت ، قضاى آن نيز احوط است ؛ چنانچه حديث صحيح ، دلالت بر آن دارد . « 4 » .
چهارم : آن است كه سفر او جايز باشد ، چه واجب باشد - چون سفر حجّ واجب - يا مستحبّ باشد - چون سفر زيارت - يا مباح باشد ، يا مكروه باشد .
و اگر سفر معصيت باشد ، باعث قصر نمىشود ؛ چه آن سفر فى نفسه معصيت باشد ؛ چون زنى كه بدون اذن شوهر و رخصت شرعى ، سفر نمايد ، و غلامى كه از آقاى خود بگريزد .
يا به اعتبار غايت مقصوده از آن ، حرمت به هم رسانيده باشد ؛ چون كسى كه به سفر رود به جهت سعى در اتلاف نفس ، يا مال مؤمنى ، يا به جهت گرفتن اموال مسلمانان بدون استحقاق شرعى ، يا نهب و غارت ايشان ، و نحو آن از مقاصد محرّمه .
و اگر از براى صيد نمودن به سفر رود ، پس اگر مقصود از صيد ، قوت خود و عيال خود باشد ، بىشبهه نماز را قصر و روزه را افطار مىنمايد ، و اگر به عزم تجارت به طلب صيد رود كه آن را به فروش رسانيده ، تحصيل مال به آن واسطه
هامش
( 1 ) - ر . ك : وسائل الشيعة ، ج 8 ، ص 520 ، ابواب صلاة المسافر ، باب 23 .
( 2 ) - ر . ك : جواهر الكلام ، ج 14 ، ص 242 ( طبع دار الكتب الاسلاميّة ) و مدارك الاحكام ، ج 4 ، ص 440 .
( 3 ) - شيخ طوسى در استبصار ، ج 1 ، ص 228 ، ذيل ح 808 .
( 4 ) - صحيحهء زراره - الفقيه ، ج 1 ، ص 281 ، ح 1272 ؛ وسائل الشيعة ، ج 8 ، ص 521 ، ح 1 ، باب 23 ، ابواب صلاة المسافر .