واجب است ، در سفر ، يازده ركعت واجب مىشود .
و سقوط آن بر سبيل عزيمه است نه رخصت ؛ پس قصر در ان متعيّن است ، مگر در مواضع تخيير كه بعد بيان مىشود .
و اگر عالما عامدا نماز را در سفر تمام نمايد ، باطل خواهد بود ، و اگر از روى جهل به مسأله تمام نمايد ، چنانچه وجوب قصر را در سفر شنيده باشد و چنان پندارد كه نماز سفر مانند حضر است و تمام نمايد ، نماز او صحيح است و اعاده و قضايى بر او نيست .
و مختار بعض علما ، وجوب اعاده در وقت است « 1 » و منقول از ظاهر بعضى ، وجوب اعاده و قضاست « 2 » و اين دو قول ، ضعيف است .
و اگر از روى سهو يا فراموشى ، نماز قصر را تمام نمايد ، هرگاه در وقت ملتفت شود ، اعادهى آن لازم است ، و هرگاه بعد از خروج وقت متذكّر شود ، قضايى بر او نيست و بعضى از علما قضاى آن را نيز لازم دانستهاند « 3 » و آن ضعيف است ؛ ليكن احوط است .
و هشت ركعت نافلهى ظهر ، و هشت ركعت نافلهى عصر ، در سفر ساقط است ،
و در سقوط نماز و تيره در سفر ، خلاف است « 4 » و عدم سقوط آن قوّتى دارد .
بحث دويم : در بيان شروط قصر است .
و آن چند چيز است :
هامش
( 1 ) - ابن جنيد اسكافى به نقل علّامه حلّى در مختلف الشيعة ، ج 3 ، ص 115 ؛ ابى الصلاح حلبى در الكافى ، ص 116 ؛ ابن زهره در غنية النزوع ، ص 74 ؛ علاء الدين حلّى در اشارة السبق ، ص 87 .
( 2 ) - ابن ابى عقيل به نقل علّامهى حلّى در مختلف الشيعة ، ج 3 ، ص 114 - 115 .
( 3 ) - والد شيخ صدوق ، ر . ك : مختلف الشيعة ، ج 3 ، ص 114 و ذكرى الشيعة ، ج 4 ، ص 327 .
( 4 ) - ر . ك : مفتاح الكرامة ، ج 5 ، ص 34 - 32 ؛ جواهر الكلام ، ج 7 ، ص 92 - 81 .