اكيده است .
و هرگاه امام در ركوع باشد ، و كسى از مأمومين وارد شود ، سنّت است كه ركوع را طول دهد ، تا او ملحق شود ، و هرگاه متعدّد وارد شوند ، تا دو مقدار ركوع خود صبر مىنمايد ، و بعد سر از ركوع بر مىدارد ، چنانچه بخصوصه در حديث وارد شده است « 1 » .
و مستحبّ است آن كه برنخيزد امام از مصلّاى خود ، تا اين كه تمام نمايند مسبوقين نماز خود را « 2 » .
و در اين مقام ، احكام متفرّقه از جماعت را در ضمن مسائل چند ، ايراد مىنمايد .
مسأله : هرگاه امام وارد جماعت گردد ، و اقامهى نماز شود ، و مأموم ، مشغول نافله باشد ، و خايف باشد از فوات جماعت - يعنى ركعت اوّل از جماعت را به اتمام نافله - نافله را قطع نموده ، فريضه را اقتدا مىنمايد .
و اين حكم با قول به جواز قطع نافله اشكالى ندارد ، و امّا با قول به حرمت قطع نافله ، خالى از تأمّل نيست ؛ چون حديثى در اين خصوص به نظر نرسيده ، و جمعى از علما آن را مذكور نمودهاند . « 3 » بلى ، در كتاب « فقه الرضا » كه منسوب به
هامش
ص 440 و تحف العقول ، ص 144 .
ر . ك : وسائل الشيعة ، ج 8 ، ص 419 ، باب 69 ، ابواب صلاة الجماعة ، ح 1 / 2 / 3 / 7 / 8 .
( 1 ) - التهذيب ، ج 3 ، ص 48 ، ح 167 ؛ الكافى ، ج 3 ، ص 330 ، ح 6 ؛ وسائل الشيعة ، ج 8 ، ص 394 - 395 ، ح 1 و 2 ، باب 50 ، ابواب صلاة الجماعة .
( 2 ) - ن گ : مهذّب الاحكام ، ج 8 ، ص 161 - 151 ( فصل فى مستحبّات الجماعة و مكروهاتها ) .
( 3 ) - از آن جمله : محقّق حلّى در المعتبر ، ج 2 ، ص 445 ؛ علّامهى حلّى در منتهى المطلب ، ج 6 ، ص 291 ؛ محدّث بحرانى در الحدائق الناضرة ، ج 11 ، ص 257 و ر . ك : مستند الشيعة ، ج 8 ، ص 139 .