ملحق شود « 1 » .
و چون در مسأله ، حديث صحيحى نيست ، و مستند واضحى ندارد ، احوط آن است كه با عدم ادراك قرائت حمد ، اقتدا ننمايد تا اين كه امام ، به ركوع رود ، و فرصت قرائت از براى او نباشد ، پس اقتدا نموده ، به ركوع ملحق شود ، و قرائت از او در اين صورت ساقط است .
و مسبوق در محلّ قنوت ، مستحبّ است كه متابعت با امام نموده ، قنوت را بخواند ، و در محلّ تشهّد امام ، متابعت با او در تشهّد نمايد ، و مستحبّ است كه قدرى خود را - چنانچه معروف است - از زمين دور گيرد ، پس گاه مىشود كه در يك نماز ، چهار تشهّد خوانده مىشود و در ركعت آخر احوط آن است كه صبر نمايد تا امام از نماز فارغ شود .
و در حديث معتبر وارد است كه چون سلام مىدهد امام ، بر مىخيزد و نماز خود را تمام مىنمايد « 2 » ؛ و ليكن هرگاه انفراد از امام را مطلقا تجويز نماييم ، احتياجى به توقّف به قدر خواندن امام ، تشهد و سلام را نيست ؛ بلكه بعد از سر برداشتن امام از سجده ، بر مىخيزد و تتمّهى نماز را بجا مىآورد ، اگر محلّ تشهّد او نبوده باشد .
و هرگاه امام را بعد از سر برداشتن از ركوع ، ادراك نمايد ، آن ركعت از او فوت شده است ؛ و ليكن مستحبّ است كه در آن حال ، تكبير گفته با امام داخل شود و متابعت او در سجدتين نمايد .
و در وجوب استيناف نيّت و تكبيرة الاحرام بعد از برخاستن امام به ركعت
هامش
( 1 ) - سيد مرتضى در جمل العلم و العمل [ الرسائل الشريف المرتضى ، ج 3 ] ، ص 41 .
( 2 ) - صحيحهء زراره - التهذيب ، ج 3 ، ص 45 ، ح 158 ؛ وسائل الشيعة ، ج 8 ، ص 388 ، ح 4 ، باب 47 ، ابواب صلاة الجماعة .