سيّم : آن است كه از براى او ثواب بيست و چهار ركعت است ؛ و آن كسى است كه متابعت مىنمايد امام را در هر چيزى ؛ پس ركوع را بعد از او مىكند ، و سجود را بعد از او ، و رفع رأس را بعد از او « 1 » .
و دور نيست كه به اين مضمون ، روايتى به نظر ايشان رسيده باشد .
و امّا متابعت در اقوال ، پس وجوب آن نسبت به تكبيرة الاحرام ، محلّ خلاف نيست . پس اگر مقدّم بر امام ، تكبيرة الاحرام گويد ، نماز او به جماعت منعقد نمىشود ؛ چه عامد باشد ، يا ساهى .
و در صحّت نماز او با عمد ، هرگاه عالم به مسأله ، يا جاهل مقصّر باشد ، اشكال است ، و در صورت سهو نيز احوط ، اعادهى آن نماز بعد از اتمام است .
و در جواز مقارنت تكبيرة الاحرام او با امام ، خلاف است « 2 » و منع ، خالى از قوّت نيست ؛ بلكه احوط آن است كه تكبير را بعد از تمام شدن تكبير امام گويد ؛ چه ، انعقاد نماز امام ، به تكبيرة الاحرام است . پس اقتداى او به آن عمل ، بعد از انعقاد آن باشد ؛ چنانچه مقتضاى ظاهر لفظ اقتداست .
و در وجوب متابعت در ساير اقوال ، خلاف است « 3 » و دليل واضحى بر وجوب متابعت به نظر نرسيده ، و احوط ، مراعات آن است .
و حكم مقارنت در اقوال ، بنا بر اعتبار متابعت ، حكم مقارنت در افعال است ، و بنا بر قول به وجوب متابعت در اقوال ، هرگاه عالما عامدا مقدّم بر امام گويد ، در صحّت آن قول ، بلكه در صحّت نماز اشكال است .
و هرگاه سهوا مقدّم دارد ، باعث فساد نماز نمىشود ؛ ليكن در وجوب اعاده به
هامش
( 1 ) - ر . ك : ذكرى الشيعة ، ج 4 ، ص 475 .
( 2 ) - ر . ك : ذكرى الشيعة ، ج 4 ، ص 445 ؛ مفتاح الكرامه ، ج 10 ، ص 182 .
( 3 ) - ر . ك : مفتاح الكرامة ، ج 10 ، ص 182 ؛ رياض المسائل ، ج 4 ، ص 227 .