پنجم : بر داشتن سر از سجده ، و نشستن بين السجدتين است .
ششم : طمأنينه است ، و واجب از آن ، قدر مسمّى است .
[ مستحبّات سجده ]
و در سجده نيز چند امر مستحبّ است :
اوّل : آن كه بعد از رفع رأس از ركوع ، و ايستادن ، تكبير از براى سجود بگويد ، خواه تكبير را در حال ايستادن بگويد ، يا در حال خم شدن به سجود .
دويم : آن كه چون سجده نمايد ، دستها را پيش از زانوها بر زمين گذارد ، ( 1 ) * چنانچه وقت برخاستن دستها [ را ] پيش از زانوها بر مىدارد .
سيّم : تجنيح در حال سجود است ؛ يعنى آن كه مرفقها و استخوان ذراع را از زمين بردارد و دستهاى خود را مانند دو بال قرار دهد .
چهارم : آن كه كف دستهاى خود را بر روى زمين بگذارد .
و از حضرت صادق عليه السّلام مروىّ است كه : « چون كسى از شما به سجده رود ، مىبايد دو كف او مباشر زمين شود ، شايد خداى - عزّ و جلّ - غلّ را از او در روز قيامت بردارد » . « 1 »
و از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله مروىّ است كه : بگذاريد دستها را در جايى كه رو را مىگذاريد ، چه به آنها سجده مىنماييد ، چنانچه به رو سجده مىكنيد . « 2 » « 3 »
هامش
( 1 ) * اين حكم در حق مرد است و در حق زن عكس است . ( محمّد باقر )
( 1 ) - ثواب الاعمال ، ص 55 ؛ وسائل الشيعة ، ج 6 ، ص 384 ، ح 1 ، باب 26 ابواب السجود .
( 2 ) - التهذيب ، ج 2 ، ص 297 ، ح 1198 ؛ وسائل الشيعة ، ج 6 ، ص 357 ، ح 3 - باب 10 ، ابواب السجود .
( 3 ) - متن روايت چنين است : قال النبى صلّى اللّه عليه و آله : ضعوا اليدين حيث تضعون الوجه فانّهما يسجدان كما يسجد الوجه .