نهم : آن است كه در حال سجده ، نگاه به طرف بينى خود نمايد ، چنانچه جمعى از علما « 1 » مذكور نمودهاند .
و مستندى در آن خصوص به نظر نرسيده سواى آن چه در كتاب « فقه الرضا » - كه منسوب به حضرت امام رضا عليه السّلام است - موجود است ، و چنين مذكور است كه : « بوده باشد نظر تو وقت سجود به سوى بينى تو » . « 2 »
دهم : آن است كه دستها را در حال سجود ، مقابل منكبهاى خود گذارد ، چنانچه در حديث صحيح مذكور است « 3 » .
و در حديث صحيح ديگر وارد شده كه حضرت صادق عليه السّلام دستها را در حال سجود ، محاذى رو گذاردند « 4 » .
و مىتوان جمع بين الروايتين به آن نمود كه مراد از محاذات منكبين ، آن باشد كه آنها را به آن مقدار دور از رو گذارند كه پيش از آن ، نزديك به رو ، و زياد بر آن دور از رو نباشد .
و مراد به محاذى رو بودن آن باشد كه دستها را طرف زانوها و محاذى سر نگذارد ؛ بلكه مقابل رو گذارد .
پس در اين حديث ، تعيين موقع آن در طول ، و در حديث ديگر تعيين موقع
هامش
( 1 ) - ابن ادريس حلّى در السرائر ، ج 1 ، ص 225 ؛ شهيد اوّل در ذكرى الشيعة ، ج 3 ، ص 405 و اللمعة ، ص 35 ؛ شهيد ثانى در روض الجنان ، ج 2 ، ص 751 ؛ محقّق ثانى در جامع المقاصد ، ج 2 ، ص 309 ؛ سيد محمّد عاملى در مدارك الاحكام ، ج 3 ، ص 450 .
( 2 ) - « فيكون نظرك فى حال سجودك الى طرف انفك » فقه الرضا عليه السّلام ، ص 106 .
( 3 ) - صحيحهء زراره - الكافى ، ج 3 ، ص 334 ، ح 1 ؛ وسائل الشيعة ، ج 5 ، ص 461 - 462 ، ح 3 - باب 1 ، ابواب افعال الصلاة .
( 4 ) - صحيحهء حمّاد بن عيسى - الفقيه ، ج 1 ، ص 196 ، ح 916 ؛ وسائل الشيعة ، ج 5 ، ص 359 - 360 ، ح 1 - باب 1 ، ابواب افعال الصلاة .