و هرگاه عمدا مخالفت ترتيب نمايد ، در صحّت نماز با عود ، اشكال است ، و قول به فساد ، خالى از قوّت نيست ؛ چنانچه در مسألهى سابقه اشاره به آن شد .
چهارم : آن است كه اداى حروف را از مخارج نمايد به نحوى كه آن حرف از آن ظاهر شود ، و علم به مخارج حروف لازم نيست ، اين قدر كه حروف را درست ادا نمايد ، كافى است .
پنجم : آن است كه مراعات ادغام در كلمهى مشدّده نمايد ، پس با مخالفت آن عمدا ، نماز باطل است ؛ چه باعث تغيير معنى باشد يا نه .
و احوط آن است كه وقف بر حركت ، و وصل به سكون ، به عمل نياورد ، و مراعات ادغام در دو كلمه در صورتى كه نون ساكنه به حروف يرملون رسد ، به جا آورد .
و جمعى از علما « 1 » مراعات اين امور را در قرائت ، لازم دانستهاند ، و اخلال به آن را عمدا يا جهلا باعث بطلان نماز مىدانند ، و مسأله ، محلّ اشكال است .
ششم : موالات است ؛ يعنى عرفا پىدرپى قرائت نمايد ، و فاصلهء بسيار در بين ندهد .
هفتم : آن كه قرائت را مع الامكان از حفظ نمايد ، نه اين كه از روى قرآن تلاوت نمايد ، و دور نيست كه متابعت با غير ، در قرائت نيز در حكم آن باشد ( 1 ) * هرگاه مستقلا نتواند تلاوت نمود ؛ و با اضطرار ، مانعى ندارد .
و آنچه مذكور شد ، در نماز واجبى است ، و امّا نافله ، پس مطلقا مانعى در آن نيست .
هشتم : آن كه قرائت را در نماز صبح و در دو ركعت اوّل نماز مغرب و عشا به
هامش
( 1 ) * اين حكم احوط است ؛ هر چند منع از آن ، وجه واضحى ندارد . ( محمّد باقر )
( 1 ) - مانند شهيد اوّل در البيان ، ص 157 ؛ محقق ثانى در جامع المقاصد ، ج 2 ، ص 245 .