و بعضى « 1 » قيام در حال نيّت را شرط صحّت نماز دانستهاند ، و مستند آن ، ظاهر نيست .
و امّا قيام در حال بعض افعال مندوبه ؛ چون قنوت ، پس آن نيز مندوب است .
و از آنچه گفتيم ، مشخّص مىشود كه زياده و نقصان قيام متصل به ركوع ، بىزيادتى و نقصان ركوع متحقّق نمىشود ، پس ثمرهى ركن ( 1 ) * در آن بخصوصه متحقّق نمىشود .
و همچنان زيادتى قيام در حال تكبيرة الاحرام ، بىزيادتى تكبيرة الاحرام نمىشود ، و امّا نقصان آن بدون نقصان تكبيرة الاحرام واقع مىشود و در اينجا ثمره ركنيّت ظاهر است .
و در قيام چند چيز لازم است :
اوّل : اين كه راست بايستد ، و خم نباشد ، و ميل به احد جانبين نكند به نحوى كه عرفا منافى با راست ايستادن باشد .
دويم : آن كه استقلال در ايستادن داشته باشد ، نه آن كه تكيه بر چيزى دهد ، به نحوى كه هرگاه آن چيز را بردارند ، بيفتد .
و تكيه بر عصا و نحو آن فى الجمله به نحوى كه برداشتن آن ، باعث افتادن او نشود ، اگر بر همان قوّت مستمر باشد ، دور نيست كه مانعى نداشته باشد .
هامش
( 1 ) * اين در صورتى است كه ركوع و خم شدن از قيام تا به حدّ معيّن باشد ، و اگر به معنى تحصيل هيئت راكع مسبوق به حالت سجود و قعود هم مثلا مىتواند شد ، پس نقصان قيام متصل به ركوع بدون نقصان ركوع متحقّق مىشود ، هر چند در طرف زياده ممكن نباشد ، مثل قيام در حال تكبيرة الاحرام . ( محمّد باقر )
( 1 ) - ر . ك : تذكرة الفقهاء ، ج 3 ، ص 114 .