و مستفاد از بعضى روايات « 1 » آن است كه غايت مرتبهى برداشتن دستها تا محاذى گوشها است ، و نهى از برداشتن دستها زياده بر آن ، وارد شده ، و ظاهر آن است كه هر يك از وجوه مذكوره كافى باشد ، و غايت مرتبهى استحباب ، وجه اخير است .
[ قيام ]
مبحث سيّم : در بيان قيام است .
بدان كه قيام از جمله واجبات نماز است بلا خلاف و بىاشكال ، [ و ] فى الجمله ركن است در نماز ، پس اخلال به آن ، عمدا و سهوا مبطل نماز است .
و در تعيين مقدار ركن از آن ، خلاف است « 2 » :
بعضى « 3 » آن را مطلقا ركن دانستهاند ، و عدم بطلان نماز را با اخلال به آن ، در بعض موارد مستثنى دانستهاند ، چنانچه زيادتى بعض اركان ديگر در بعض صور ، مستثنى است - چنانچه اشاره به آن مىشود - و آن ، ضعيف است .
و اظهر ، ركن بودن قيام در حال تكبيرة الاحرام ، و قيام متصل به ركوع است ؛ يعنى قيامى كه از آن ، به ركوع مىرود .
و قيام در حال قرائت و قيام بعد از ركوع واجب غير ركن است .
هامش
( 1 ) - التهذيب ، ج 2 ، ص 65 ، ح 233 ؛ وسائل الشيعة ، ج 6 ، ص 27 ، ح 5 ، باب 9 ابواب تكبيرة الاحرام و الافتتاح .
( 2 ) - ر . ك : مفتاح الكرامة ، ج 6 ، ص 550 ؛ مستند الشيعة ، ج 5 ، ص 37 .
( 3 ) - شيخ طوسى در المبسوط ، ج 1 ، ص 100 ؛ ابن حمزه در وسيله ، ص 93 ؛ ابن ادريس در السرائر ، ج 1 ، ص 242 ؛ محقّق حلّى در شرائع الاسلام ، ج 1 ، ص 70 ؛ ابن فهد حلّى در الموجز الحاوى ( الرسائل العشر ) ص 73 ؛ شهيد اوّل در ذكرى الشيعة ، ج 4 ، ص 51 .