چنانچه از نماز عصر قضا ، به ظهر قضا عدول نمايد ، و از نماز مغرب قضا ، به نماز عصر ، و از نماز عشا به نماز مغرب ، و از نماز صبح به نماز عشا ، و از نماز ظهر به نماز صبح ، و ظاهرا فرقى نيست ما بين عدول به فريضهء متّصلهى به آن - چنانچه مذكور شد - يا فريضهء متقدّمه بر آن ، چنانچه در نماز ظهر قضا متذكر شود كه نماز صبح و عشا را به جا نياورده ، پس عدول به نماز عشا مىنمايد و بايد از محل عدول تجاوز نكرده باشد ، چنانچه در صورت سابقه اشاره شد .
و از آن جمله ، نقل نيّت از نماز فريضهء اداست به فريضهء قضا ، هرگاه بعد از شروع به نماز ادا به خاطر او آيد كه نماز قضا بر ذمّهى او مىباشد ، يا اين كه دانسته باشد و در حين شروع به نماز ادا فراموش نمايد ، پس چون به خاطرش آيد ، نيّت را از آن نماز به نماز قضاى مفروض عدول مىنمايد ، اگر وقت عدول نگذشته باشد ، و اين در صورتى است كه وقت وسعت داشته باشد كه نماز قضاى مذكور را به اتمام رسانيده ، بعد ، نماز ادا را در وقت به جا آورد . و اگر وقت تنگ باشد ، عدول جايز نيست .
و عدول نيّت در دو صورت اوّل ، واجب است ؛ چه ، ترتيب ما بين صلاة حاضره و صلاة فائته لازم است ، و در صورت اخيره ، وجوب عدول مبنى بر فوريّت قضا ، يا وجوب ترتيب ما بين فائته و حاضره است ، و اظهر ، خلاف آن است ؛ پس عدول در اين صورت ، واجب نخواهد بود .
و از آن جمله نقل نيّت فريضه به نافله است در صورتى كه مشغول به نماز فريضه شده باشد ، و نماز جماعت برپا شود ، و با اتمام نماز ، ملحق نتواند شد ، پس آن نماز را عدول به نافله نمىنمايد ، هرگاه محلّ عدول ، باقى باشد ، و سلام مىدهد و ملحق به جماعت مىشود .
رساله صلاتيه (فارسى) — صفحة 203
مساهمون: الشيخ محمد تقي الرازي الأصفهاني
ص٢٠٣