و بدان كه نماز را به نيّتى كه اوّل نموده ، بايد به انجام رساند ، و عدول از آن نيّت در اثناى نماز ، به نيّت نماز ديگر جايز نيست . پس اگر آن نمازى را كه نيّت نموده از روى اشتباه بوده ، و در آن حال ، مكلّف به آن نماز نبوده ، عمل او باطل است ، و بايد نماز ديگر را كه مكلّف به او است ، ابتدا نيّت كند ، نه آن كه در اثناى آن عمل ، عدول به نيّت آن نمايد ؛ مگر در صور چند كه استثنا از حكم مذكور شده .
و از آن جمله ، عدول از فريضهء حاضرهى لا حقه است به فريضهء حاضرهى سابقه ؛ چنانچه نماز عصر را سهوا نيّت نمايد ، و بعد ملتفت شود كه نماز ظهر را نكرده است ،
يا اين كه معتقد اين باشد كه نماز ظهر را كرده ، و شروع به عصر نمايد ، بعد معلوم شود كه ظهر را به جا نياورده ،
يا اين كه نماز ظهر او باطل بوده و او صحيح مىدانسته ، و شروع به عصر نموده ، و در اثناى آن ، فساد نماز سابق بر او منكشف شود ؛
پس در اثناى نماز عصر ، نيّت را عدول به ظهر نموده ، نماز را به قصد ظهر به اتمام مىرساند ، و عمل او صحيح است .
و همچنان است حال در عدول از نماز عشا به مغرب .
بلى ، هرگاه محلّ عدول گذشته باشد ، چنانچه داخل ركوع ركعت چهارم شود ، عدول جايز نيست ، و نماز عشا را تمام نموده ، بعد نماز مغرب را به جا مىآورد .
و هرگاه داخل ركعت چهارم شده باشد ، و قبل از ركوع ، متذكّر شود ، عدول مىنمايد و آن زيادتى مانعى ندارد ، بلى ، احوط آن است كه دو سجدهى سهو به جهت زيادتى قيام در محلّ قعود ، به جا آورد .
و از آن جمله عدول نيّت از فريضه فائتهء لا حقه است به فائتهء سابقه ؛
رساله صلاتيه (فارسى) — صفحة 202
مساهمون: الشيخ محمد تقي الرازي الأصفهاني
ص٢٠٢