و بايد ستر عورت در جميع احوال نماز ، بر وجه مذكور حاصل شود ؛ پس اگر در حال ركوع يا سجود مثلا ، عورت او نمايان باشد ، نماز او باطل است .
و بعضى از علما « 1 » تجويز نمودهاند كه در پيراهنى نماز گزارد كه گريبان او گشاده باشد ، و در حال ركوع ، عورت خود را از چاك گريبان مشاهده نمايد ؛ و آن ، ضعيف است .
و بعضى « 2 » ديگر ، از آن منع نمودهاند ؛ ليكن هرگاه ريش او چنان بلند باشد كه وقت خم شدن ، گريبان او را فراگيرد كه عورت او نمايان نشود ، كافى دانستهاند ؛ و آن ، خالى از بعد نيست ؛ چه ، اكتفا به حصول ستر به ريش و نحو آن ، در حال اختيار ، مستفاد از ادلّه نمىشود .
و هرگاه در لباسى كه ساتر عورت قرار مىدهد ، چون لنگ و نحو آن ، سوراخى باشد ، پس اگر محاذى عورت نباشد مانعى ندارد ، و هرگاه محاذى عورت واقع شود ، نماز او صحيح نيست ؛ چه ستر تمام عورت ، متحقّق نشده .
و هرگاه « 3 » شكّ نمايد كه محاذى عورت واقع است يا نه ، نيز حكم به صحّت نماز نمىشود ؛ چه ، بايد علم « 4 » ، به تحقّق ستر داشته باشد ، و هرگاه محلّ سوراخ را پيش هم آورده ، به دست خود يا ديگرى ، آن را نگاه دارد كه عورت منكشف
هامش
( 1 ) - محقّق حلّى در المعتبر ، ج 2 ، ص 106 ؛ علّامهى حلّى در منتهى المطلب ، ج 4 ، ص 287 - 286 و تحرير الاحكام ، ج ، 1 ص 205 .
( 2 ) - شهيد اوّل در ذكرى الشيعة ، ج 3 ، ص 19 .
( 3 ) - مسئلة دقيقة ( حاشيه نسخه ص ) .
( 4 ) - بايد ملاحظه كرد كه ساتر از جملهى مسائل علميه است يا از جملهى مسائل وجوديه و ليك فرق است ميان اين كه اوّلا ستر يقينا حاصل شده بود ، بعد در بين نماز مكشوف شده است ، و ما بين اين كه اوّل بلا اوّل بايد علم به هم رسانيد به ستر بودن ساتر به ذهن قاصر چنين خطور كرده . [ ( لمحرّره ) كذا در حاشيه نسخه « ص » ] .