و از بعض علما « 1 » فرق ما بين انكشاف آن از اوّل نماز ، يا عروض آن در اثنا ، ظاهر مىشود ، پس در اوّل ، فاسد و در ثانى ، صحيح دانستهاند ؛ و مستند آن ظاهر نيست ، و در حكم مذكور ، فرقى ما بين عورتين مرد و ساير بدن زن كه عورت است نيست .
و معتبر در ستر ، طريق متعارف است ، پس از جوانب اربعه بايد ستر ، متحقّق شود ، و وجوب ستر از جانب فوق نيز دور نيست ، ( 1 ) * پس بايد عورت او از طرف گريبان او نمايان نباشد ؛ چنانچه هرگاه كسى از بالاى سر او ملاحظه نمايد ، از ميان گريبان او عورت او را نتواند ديد .
و از جانب تحت ، ستر لازم نيست ؛ لهذا پوشيدن زير جامه در نماز ، لزوم ندارد ، و هرگاه بر طرف بامى يا روى باجهاى ايستاده باشد ، و عورت او بر كسى كه در زير ايستد ، نمايان باشد ، در صحّت نماز او تأمّل است ، و احوط مراعات ستر در اين صورت است .
و هرگاه در زمين مسطّح نماز گزارد ، و چنان باشد كه هرگاه كسى از حوالى زير پاى او ملاحظه نمايد ، عورت او را تواند ديد ، مانع از صحّت نماز نمىشود .
و هرگاه بالفعل كسى باشد كه عورت او را مشاهده نمايد ، احتمال صحّت نماز او ، خالى از قوّت نيست ، هر چند ستر عورت از ناظر محترم نكرده ، و به اين جهت عاصى باشد ؛ پس بنا بر اين ، نسبت ما بين ستر عورت در نماز ، و ستر آن از ناظر محترم عموم من وجه است . « 2 »
و احوط در اين صورت ، اعتبار ستر است .
هامش
( 1 ) * اين حكم احوط است . ( محمّد باقر )
( 1 ) - شهيد اوّل در البيان ، ص 125 و ذكرى الشيعة ، ج 3 ، ص 16 .
( 2 ) - نكتة شريفة لا يعلمها الا الخواص . ( حاشيه نسخه « ص » )