و جمعى از علما حكم به تحيّض او به مجرّد رؤيت خون نمودهاند « 1 » ، چه به صفت حيض باشد يا نه ؛ و اين قول ، خالى از قوّت نيست ، خصوصا هرگاه به صفت حيض باشد ؛ و احوط قول اوّل است .
و امّا مضطربه كه وقت را فراموش نكرده باشد ، پس هر خونى كه در وقت عادت ببيند ، حكم به حيض بودن آن مىنمايد ؛ چنانچه در ذات العادة مستقرّه مذكور شد .
و هرگاه خون ذات العادة مستقره ، از عادت پيش افتد ، يا به تأخير افتد ، در حكم به تحيّض او ، به مجرّد ديدن خون در غير زمان عادت نيز خلاف است « 2 » .
و اظهر آن است كه به مجرّد ديدن خون ، حكم به حيض مىشود ، و احتياجى به گذشتن سه روز نيست .
و چون خون زن حايض پيش از ده روز قطع شود ، بايد اوّل ، استبراى رحم خود را نمايد ، چه مبتدئه باشد يا مضطربه يا ذات العادة ، چه قبل از مضىّ قدر عادت يا بعد از آن .
و ظاهر اكثر اصحاب ، وجوب استبرا است ؛ چنانچه از ظاهر حديث نيز مستفاد مىشود .
و كيفيّت استبرا آن است كه پنبه را به خود برداشته ، بيرون آورد ، هرگاه ملوّث به خون نباشد ، پاك شده است ؛ و بهتر آن است كه پاى چپ خود را به ديوار
هامش
( 1 ) - شيخ صدوق در الهداية ، ص 98 ؛ شيخ طوسى در المبسوط ، ج 1 ، ص 42 ؛ يحيى بن سعيد حلّى در الجامع للشرائع ، ص 42 ؛ قطب الدين بيهقى در اصباح الشيعة ، ص 34 ؛ علّامهى حلّى در نهاية الاحكام ، ج 1 ، ص 120 و ر . ك : رياض المسائل ، ج 1 ، ص 282 .
( 2 ) - ر . ك : مفتاح الكرامة ، ج 3 ، ص 201 - 204 .