و اگر در سجدههاى سهو ميان يك و دو شك كند بنا بر دو مىگذارد . و اگر در ميان دو و سه شك كند بنا بر دو مىگذارد . و اگر آنچه محلش باقى باشد بجا آورد و اعاده نيز بكند أحوط است .
و اگر يقين داند كه شكى در نماز كرده بود كه موجب نماز احتياط بود ، و شك كند كه آيا شك ميان سه و چهار بود يا دو و چهار ، گفتهاند كه هم دو ركعت ايستاده مىكند و هم دو ركعت نشسته .
و از حديث بسيار معتبرى مستفاد مىشود كه اگر كسى شكى كند در نماز كه موجب اعاده باشد و در اعاده نيز چنين شكى بكند آن شك اعتبار ندارد « 1 » ، و أكثر علما قائل شدهاند به اين ، و اگر چنين نمازى را تمام كند و اعاده نيز بكند أحوط است .
هفتم : آن كه اگر يقين داند كه سهوى در نماز كرده ، و نداند كه سهو او در سجدهء واحده بوده يا در تشهد ،
أحوط آن است كه هر دو را بجا آورد و دو سجدهء سهو بكند ، و اگر نداند كه ركوع بود يا يك سجده بايد سجدهء سهو بكند و اعادهء نماز نيز بكند .
هشتم : آن كه اگر فعلى از أفعال نماز احتياط يا سجدههاى سهو يا فعل فراموش كرده را فراموش كند ،
و وقتى به خاطرش آيد كه وقت فعل باقى باشد تدارك مىكند ، و اگر بعد از گذشتن وقت به خاطرش آيد أحوط در نماز احتياط آن است كه احكام نماز اصل را در آن رعايت كند از تدارك ما فات و سجود سهو .
و در سجدهء فراموش شده اگر بعد از سر برداشتن به خاطرش آيد كه فعلى از أفعال واجبهء آن سجود را ترك كرده است تدارك در كار نيست .
و اگر در تشهد به خاطرش آيد كه جزوى را بجا نياورده است
هامش
( 1 ) فروع كافى 3 / 359 ، ح 7 .