براى نماز ظهر مثلا نيت ظهر كردهام يا نيت عصر ، جمعى گفتهاند كه اعاده مىكند ، و أظهر آن است كه شكش اعتبار ندارد ، خواه در اثناى نماز باشد و خواه بعد از نماز .
فصل چهارم در بيان متفرقات أحكام شك و سهو است
و در آن چند مبحث است :
اول : آن كه نماز احتياط حكم نماز اصل دارد
در شرايط كه با طهارت باشد و روى به قبله و عورتش پوشيده باشد و ساير أحكام ، و بايد كه نيت بكند ، و أحوط آن است كه به زبان نيت نكند و در دل قصد كند كه دو ركعت يا يك ركعت نماز احتياط مىكنم براى فريضهء ظهر مثلا براى آن كه واجب است از جهت رضاى خداى تعالى ، و تكبير احرام بگويد و حمد تنها بخواند و سوره نخواند ، و بدل سوره تسبيح نخواند ، و قول به جواز تسبيح ضعيف است ، و ظاهرا كه قنوت ندارد و تشهد و سلام بجا آورد .
و أحوط آن است كه نماز احتياط را بىفاصله بجا آورد ، و در ميان آن و نماز اصل چيزى صادر نشود كه اگر در نماز صادر شود سبب بطلان نماز باشد ، مانند حدث و گشتن از قبله ، و حرف زدن عمدا ، و اگر سهوا سخن گويد احوط آن است كه دو سجدهء سهو بجا آورد .
و همچنين أحوط آن است كه منافى ميان نماز و اجزائى كه فراموش شده و بعد از نماز به عمل مىآورد مانند سجود و تشهد بجا نياورد . و اگر حدثى در ميان نماز اصل و نماز احتياط يا اجزاى فراموش شده واقع شود ، وضو بسازد و آنها را بجا آورد ، و احتياطا اعادهء نماز نيز بكند ، و همچنين در هر مبطلى كه به عمل