مشكوك فيه را به عمل مىآورد . و اگر بعد از راست ايستادن شك كند در سجود ، ملتفت نمىشود .
و اگر كسى بعد از سر برداشتن از ركوع يا سجود شك كند در ذكر يا درنگ كردن به قدر آن يا واجبى چند كه در حقيقت آنها داخل نيست ، اعتبار ندارد . و اگر شك كند بعد از سر برداشتن از سجود كه آيا حقيقت سجود به فعل آمده است ، يا اين كه در پيشانى گذاشتن كه حقيقت سجود به آن حاصل مىشود خللى بوده است ، خواه اين شك بعد از دو سجده بهم رسد يا در ميان دو سجده ، و خواه نسبت به يك سجده باشد و خواه دو سجده ، محل اشكال است ، و أظهر آن است كه تدارك مىكند ، و اگر اعادهء نماز نيز بكند شايد أحوط باشد . و اگر شك كند در سجده بعد از شروع در خواندن تشهد ، أشهر و أظهر آن است كه اعتبار ندارد .
و اگر شك كند در تشهد بعد از راست ايستادن ، ملتفت نمىشود .
و اگر در اثناى بر خواستن شك كند ، محل خلاف است ، و أظهر عدم التفات است ، و شايد اعاده أحوط باشد .
و اگر فعلى را به اعتبار شك به عمل آورد ، و بعد از آن به خاطرش بيايد كه آن فعل را پيشتر كرده بوده است ، اگر آن فعل ركن باشد مانند تكبير احرام و ركوع و دو سجده ، نمازش باطل است و اعاده مىكند ، و اگر غير ركن باشد ضرر ندارد ، و اگر بعد از گذشتن از محل شك كند و بر گردد و آن فعل را كه در آن شك كرده است بجا آورد ، مشهور آن است كه نمازش باطل است و اعاده مىبايد كرد .
و هر شكى كه بعد از فارغ شدن از نماز عارض شود خواه در ركعات و خواه در افعال اعتبار ندارد . و اگر شك كند كه آيا از
بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 318
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣١٨