و در اين مسأله خلافى به نظر نرسيده است . و اگر فراموش كرده باشد غصبى بودن اينها را خلاف است ، بعضى گفتهاند كه مطلقا اعاده مىكند ، و بعضى گفتهاند كه در وقت اعاده مىكند نه در خارج وقت ، و بعضى گفتهاند كه مطلقا اعاده نمىكند ، و اين اقوا است .
و اگر نجاست بدن يا جامه يا موضع سجده معلوم نبوده باشد ، و بعد از نماز معلوم شود ، نماز صحيح است ، و بعضى گفتهاند كه در وقت اعاده مىكند . و كسى كه نجاست اينها را فراموش كرده باشد ، مشهور آن است كه در وقت اعاده مىكند و در خارج وقت اعاده نمىكند .
و بعضى گفتهاند كه مطلقا اعاده مىكند ، و بعضى گفتهاند كه در هيچ يك اعاده واجب نيست ، و مسأله در غايت اشكال است ، اگر چه دور نيست كه اعاده مطلقا خصوصا در خارج وقت محمول بر استحباب باشد ، و أحوط آن است كه اعاده كند مطلقا .
و همچنين اگر كسى گمان نجاستى كند و تفحص نكند و آخر معلوم شود كه نجس بوده است ، يا شستن جامه را به ديگرى گذارد ، و آخر معلوم شود كه ازاله نجاست نشده بوده است ، أحوط « 1 » آن است كه نماز را اعاده كند .
و اگر نداند كه پوست و شبه آن ميته است و نماز كند در آن ، و بعد از آن معلوم شود كه آن پوست ميته بوده است ، نماز صحيح است .
و اگر آن پوست را از دست مسلمان گرفته باشد ، يا در بلاد اسلام از دست مجهول گرفته باشد نماز صحيح است . و اگر از
هامش
( 1 ) احتياط بنا بر آن است كه بعضى از روايات معتبره دلالت بر اين مىكند ، و شهيد رحمه اللّه نيز ميل كرده است به اين قول . و الله يعلم « منه » .