خواه فعل باشد ، و خواه ترك ، نماز او باطل است ، و در وقت اعاده و در خارج وقت قضا مىبايد كرد ، اما در بعضى از خصوصيات خلاف كردهاند ، چنانچه بعضى از متأخرين علما آمين گفتن ، و دست راست بر دست چپ گذاشتن را حرام مىدانند ، و مبطل نمىدانند .
و همچنين دعوى اجماع كردهاند بر اين كه هر چه عمدا مبطل نماز است ، اگر از روى جهل به مسأله نيز واقع شود نماز باطل مىشود ، مگر بلند خواندن و آهسته خواندن قرائت ، و نماز قصر را تمام كردن ، كه اينها اگر از روى نادانى باشد نماز باطل نمىشود اجماعا .
و در اين مسأله نيز در چند موضع خلاف كردهاند ، چنانچه بعضى گفتهاند كه اگر كسى جاهل باشد به حرمت پوشيدن جيزى در نماز كه پشت پا را به پوشاند و ساق نداشته باشد ، و در چنين چيزى نماز كند نماز او صحيح است ، و نزد فقير اصل حرمت آن ثابت نيست .
و همچنين گفتهاند كه اگر كسى تازه شيعه شده باشد و به نادانى بر چيزى كه خوردنى يا پوشيدنى است سجده كند نماز او باطل نمىشود ، و مشهور وجوب اعاده است .
و از كلام شيخ طوسى رحمه اللّه در بعضى از كتب او ظاهر مىشود كه كسى كه از روى جهل به مسأله بعد از سلام بىموقع و متذكر شدن كه نمازش تمام نشده است سخن گويد ، نمازش باطل نمىشود ، و أشهر و أحوط اعاده است .
و اگر كسى نداند كه مكان ، يا جامهاى كه در آن نماز كرده است ، يا آبى كه به آن وضو يا غسل ساخته است ، يا خاكى كه به آن تيمم كرده است غصبى بوده است و آخر ظاهر شود ، نماز او صحيح است ،
بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 298
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٩٨