و هرگاه برخيزى براى مردم به پيش نمازى ، پس مباش نفرت دهندهء مردم به طول دادن ، و نه ضايع كنندهء نماز به ترك اكثر سنن ، زيرا كه در ميان مردم كسى است كه دردى و علتى دارد ، و نماز طولانى را تاب نمىآورد ، و كسى مىباشد كه حاجتى دارد ، و طول نماز منافى حاجت او است .
و به تحقيق كه سؤال كردم از رسول خدا صلى اللّه عليه و آله در هنگامى كه مرا متوجه يمن گردانيد كه چگونه با ايشان نماز گذارم ؟
فرمود : نماز كن با ايشان مانند نماز ضعيفترين ايشان ، و نسبت به مؤمنان مهربان باش .
و بعد از اين مراتب بايد كه طولانى نشود پنهان بودن تو از رعيت خود ، زيرا كه پنهان بودن واليان از رعيت باعث تنگى كار مردم مىگردد ، و والى كم علم بهم مىرساند به احوال رعيت ، و در خانه نشستن والى و راه ندادن مردم سبب آن مىشود كه بر احوال مملكت خود مطلع نگردد ، و امور بزرگ كه روى دهد به آن كوچك نمايند ، و امور كوچك را عظيم نمايند ، و حسن را قبيح شمارند ، و سخنان كه به او رسانند حق و باطل به يك ديگر مخلوط باشد .
و نيست والى مگر بشرى نمىداند آنچه را مردم از او پنهان دارند از امور ، و سخن راست و دروغ علامتى ندارد كه به محض گفتن توان تميز كردن .
و ايضا حال تو خالى از دو صورت نيست ، يا آن است كه جوانمردى در بذل كردن مال در راه حق ، پس چرا خود را به مردم نمىنمائى كه حق واجب را عطا كنى ، و افعال نيكو از تو به رعيت صادر گردد . يا آن است كه مبتلائى به بخل و نمىخواهى كه عطا كنى
بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 155
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٥٥