سلامة القرآن من التحريف (تحريف ناپذيرى قرآن) ( فارسى) — صفحة 208

سيار با كتاب القرائات ، شيخ حسن بن سليمان حلى با كتاب التنزيل والتحريف ، وبالآخرة محمد بن العباس بن علي بن مروان ماهيار با كتاب قراءة أمير المؤمنين عليه السلام وكتاب قراءة أهل البيت عليهم السلام . « 1 » محدث نوري در ادامه از شهرت قول به تحريف در بين قدما وانحصار افراد معين به تحريف‌ناپذيرى قرآن در ميان آنان خبر مىدهد . « 2 » در واقع ، محدث نوري با طرح اين مسأله ، راه را براي ديگران هموار كرده است ؛ كساني كه دنبال بهانه‌اند وبدون تأمل وتعمق در أطراف مسأله ، بىمهابا به شيعه افترا مىبندند وتمام قدماي شيعه را به گرايش به تحريف متهم مىكنند « 3 » وسخن كساني را كه با صراحت بر تحريف‌ناپذيرى قرآن حكم كرده‌اند ( مانند : شيخ صدوق ، سيد مرتضى ، شيخ طوسي وشيخ طبرسى رحمهم الله ) بر تقيه حمل كرده ، « 4 » حتى شيعه را به تحدى فرا مىخوانند بر اين كه در بين قدما كسى جز اين چهار نفر را نشان دهد كه بر سلامت قرآن از تحريف گواهى داده باشد ؛ « 5 » حال آن كه از قدماي شيعه كه با صراحت بر سلامت قرآن از تحريف حكم كرده‌اند كه در بخش أول أسامي جمعى از آنان را ذكر كرديم ؛ هم چنين ادعاى تقيه‌ى در اين مسأله نيز به زودى مورد بحث قرار خواهد گرفت ؛ اما آنچه كه در اين جا بايد بدان بپردازيم پاسخ به اين پرسش اساسى است كه آيا مراد از عنوان « تحريف » بر اين كتاب‌ها ، تحريف در ألفاظ قرآن است ؟ در پاسخ به اين پرسش بايد گفت : از آن جا كه اساساً مكتوبات قدما روايى ، وموضوع اصلى كتاب‌هايشان ، نگارش ويا تنظيم وتنسيق أحاديث به صورت باب‌بندى بوده است ، مراد آنان از عنوان تحريف بر نگاشته‌هايشان ، همان معناى اصطلاحى تحريف در متن أحاديث است كه ظهور در تحريف در معنا وحمل آيات بر خلاف مراد