محدث نوري درباره‌ى دليل قرآني آيه‌ى ( حفظ ) ، انّا نَحنُ نَزّلنا الذّكرَ وَانّا لَهُ لَحافِظُونَ ؛ مىگويد : اين آية در زمره‌ى آيات متشابه است ؛ چون واژه‌ى « ذكر » در آن مشترك بين قرآن ورسول خداست . . . واگر ذكر به معناى قرآن باشد ، مراد از حفظ آن ، حفظ در برابر شبهه‌هاى معاندان است . . . بلكه براي تحقق مفهوم اين آية ، حفظ يك نسخه از قرآن نزد محمد وآل أو ( درود خدا بر آنها باد ) كافى است . . . وژرف‌نگرى اقتضا مىكند بگويم ، وعده‌ى خدا به حفظ قرآن تنها وتنها در قلب شريف حضرت رسول أكرم صلى الله عليه وآله است ودر هيچ جاى ديگرى ودر كتاب‌ها ودفاتر وسينه‌ها وعده به نگهبانىاش نداده است . « 1 » اولًا ، اما اشكالاتى بر اين سخن وارد است ، از جمله : اگر محدث نوري آيات پيش از اين آية را مىديد ، هرگز در معناى « ذكر » ترديد نمىكرد ، آيات ششم تا هشتم سوره‌ى حجر از ترديد واتهام كافران در باره‌ى نزول وحى خبر مىدهد ومىفرمايد : وگفتند اى كسى كه بر تو ذكر نازل شده ، همانا تو ديوانه‌اى . . . قطعاً مراد از واژه‌ى « ذكر » در آية ، قرآن است ؛ سپس آيه‌ى مورد بحث ، كه آيه‌ى نهم است ، در ادامه‌ى پاسخ به اين انكار واتهام ، واژه‌ى « ذكر » را به‌كار برده است ، كه مراد از آن نيز به طور قطع قرآن مىباشد و ، به اصطلاح ، « الف ولام » در آن براي عهد ذكرى است .